W różanym domku

Alfons Mucha

2011-12-12T22:44:00.000+01:00

Od dłuższego czasu marzyłam o odwiedzinach w muzeum Alfonsa Muchy w Pradze. Secesja, to okres, który inspiruje mnie najbardziej, a przecież trwał tak krótko... Krócej niż jakakolwiek inna epoka w sztuce.
I wreszcie w zeszłym roku stało się.... Co prawda niedługo przed zamknięciem podwoi, ale zdołałam zobaczyć co najważniejsze.
Oczywiście na wstępie nie obyło się bez obowiązkowej wędrówki na wzgórze zamkowe. Przy jednej z krętych uliczek prowadzących na Hradczany, na dość skromnym (w porównaniu do sąsiednich rezydencji - m. in. siedziby polskiej dyplomacji) domu, zobaczyć można tablicę pamiątkową, która jest jedynym widocznym, choć raczej słabo dostrzegalnym śladem obecności Alfonsa Muchy. Jakże skromny to "pomnik" zważywszy na ilość oferowanych pamiątek dla turystów, będących pokłosiem jego twórczości.

Samo muzeum znajduje się w innej części miasta. Każdy, kto myśli, że wkraczając do lokalu pod adresem Panská 7 otrzyma potężną dawkę prac artysty - rozczaruje się. Do obowiązkowych punktów programu należy obejrzenie filmu o życiu i twórczości, później można zapoznać się z miejscem, gdzie "żył i tworzył" oraz niewielkim zbiorem rysunków i litografii. Jednak było warto - choćby dla samej przyjemności obcowania z żywą sztuką... (o ile to sformułowanie jest adekwatne w stosunku do kogoś, kto dawno odszedł z tego łez padołu...)

Praga, to takie miejsce, do którego zawsze chcę wracać, wręcz marzę, żeby tam wrócić, choć byłam nie raz. I tylko moi synowie w rozmowie z teściową dali odczuć swoje niezadowolenie z wyprawy do muzeum.
- Co dziś robiliście?
- Mama zaciągnęła nas do jakiegoś domu, gdzie na ścianach wisiały same gołe baby...!
- Babciu, babciu ...i jesce malował je jakiś Alfons!
Może mało to romantyczne, ale przecież "co kraj, to obyczaj"!

Wesołych Świąt!

2011-04-25T02:49:00.000+02:00

Wszystkim czytelniczkom i czytelnikom mojego bloga

przyjaciołom i znajomym

oraz

współpracownikom

[... tak, wiem że mnie podglądacie... ;) :)]

życzę wszystkiego co najlepsze!

Ps. W chwili obecnej wykonuję pracę marzeń, która bez reszty mnie pochłania. Niewiele mam też czasu na pisanie czegokolwiek poza naukowymi wypocinami. Stres zawodowy, który napędzał mnie do malowania sterty pudełek, już prawie nie występuje. Z tym prywatnym - dzięki decu-terapii - też sobie (prawie całkiem) poradziłam... Zaniedbuję bloga, ale nadal mam co pokazać i obiecuję poprawę w ramach świątecznych postanowień.

Decu to cudowny lek na całe zło. Pozwala odnaleźć spokój w sobie, bez oglądania się na innych. Decu-terapię polecam każdemu, bo dzięki sztuce (chociaż wolę określać się mianem rzemieślniczki niż artystki) można odnaleźć prawdziwą wartość w sobie, a nie poza sobą, tj. w opinii otoczenia, które zazwyczaj posiada tylko pozory wiedzy o nas. Jacy jesteśmy naprawdę, ile znaczymy... to wiemy tylko my sami.

Zawsze byłam kłębkiem kompleksów. Dopiero dzięki tworzeniu zrozumiałam, co oznacza wewnętrzny spokój. Dlatego nie przestanę dzielić się swoimi doświadczeniami, swoim warsztatem z innymi. Mimo chwilowych przestojów w pisaniu bloga, decu-nosicielstwo uważam za swoją dziejową misję. Co pomogło mnie, może pomóc też innym.

Jeszcze raz Wesołych Świąt!

Prywatny manifest

2011-02-14T18:00:00.000+01:00

Precz z totalną komercją! Z zakochaniem na siłę! Precz z "dowodami miłości", które nie wypływają z serca. Precz z naciskiem społecznym na zawieranie małżeństw i posiadanie dzieci. Precz z trzymaniem "partnera" na smyczy własnego widzimisię. Precz z zazdrością. Precz z kontrolą. Precz z inwigilacją pod szyldem "tak bardzo cię kocham!" Precz z "dmuchaniem na zimne". Precz z pustymi gestami, za którymi nie idą czyny. Precz z brakiem klasy. Precz z brakiem powietrza. Precz z tymi, którzy wspinają się po ścieżce wysłanej uczuciami innych. Precz z samotnością w tłumie ludzi. Precz z więzieniem, które fundujemy sobie sami szukając miłości tam, gdzie jej nie ma.

Czym byłoby życie bez przypraw? Czyli przypowieść o kołowych transporterach opancerzonych.

2011-02-13T03:22:00.000+01:00

Życie pozbawione przypraw nie miałoby smaku. Jak (chyba) każdy mam swoje ulubione zestawy. Od czasu, kiedy w gotowaniu pomaga mi syn, wśród moich słoiczków zrobił się niezły "miszung", dlatego postanowiłam oznaczyć je etykietkami powieszonymi na lnianych sznureczkach. Wystarczyło tylko wyrobić dziurki. Jak każda osoba posiadająca dewizę "zrób to sam, zamiast włóczyć się po sklepach" przygotowałam komplet etykiet, który dodrukowuję wg. uznania i zmieniających się potrzeb. Tym razem nie bawiłam się w lakierowanie. Zwyczajnie wydrukowałam i powiesiłam. Wiszą tak sobie niezabezpieczone i to nie dlatego, że po drodze dostałam lenia, ale dlatego, że okazały się dość trwałe w użytkowaniu, mimo że drukarka była zwykła, atramentowa.

Mogę się nimi z Wami podzielić pod tym adresem: Przyprawy#

Jeśli zastanawia Was podtytuł dzisiejszego "odcinka", winna Wam jestem kilka słów wyjaśnienia. Już dawno chciałam o tym napisać, wreszcie przyszła chwila prawdy, chociaż wiem jakie reakcje może wzbudzać dekupażystka militarna czy kobieta w czołgu... a konkretnie w wozie bojowym... Jestem gotowa na docinki i uśmieszki z Waszej strony.

Nie jestem osobą, która potrafi zajmować się naraz wyłącznie jedną rzeczą. Mam kilka zawodów i wiele pasji, które staram się realizować wedle możliwości. Niewiele osób, z odwiedzającego mnie tutaj grona wie, że zajmuję się również takimi zagadnieniami jak bezpieczeństwo kulturowe podczas działań militarnych czy zarządzaniem wizerunkiem w instytucjach publicznych, ze szczególnym uwzględnieniem służb mundurowych. Stąd moja wcześniejsza obecność jako redaktor naczelnej w czasopismach branżowych, o typowo męskiej tematyce. Zresztą mieszkam w swoistym "trójkącie bermudzkim", pomiędzy różnymi fabrykami pracującymi a to dla wojska, a to dla straży pożarnej, a to dla innych służb mundurowych, a przemieszczające się po okolicach Kołowe Transportery Opancerzone typu Rosomak, są znajomym widokiem. Zresztą Rosomaki kocham od dawna miłością wielką i szaloną. Sama nie wiem skąd mi się to wzięło... może odezwały się geny, ponieważ moja rodzicielka jest zasłużoną członkinią automobilklubu.

Kobieta analizująca parametry odporności balistycznej, albo rozważająca jakie znaczenie ma aspekt pływalności KTO na arenie wojny w Afganistanie... domyślacie się zapewne, że to budzi uśmieszki, żarty, albo przynajmniej zdziwienie. (Zwłaszcza, że jestem raczej drobnej budowy i z tych co to próbują nie schudnąć, ale się dotłuścić.) Mimo wszystko właśnie to, a nie cerowanie skarpet jest moją życiową przyprawą. Ale bywa też nieprzyjemnie.... i mimo całej masy zabawnych sytuacji (mam w rękawie wiele anegdot z relacji na linii ja - oficerowie sił zbrojnych RP obojga płci), zdarzają się niezdrowe spekulacje - raz nawet zostałam posądzona o.... szpiegostwo. Niektórym nie mieści się w głowie, że kobieta potrafi naprawić pralkę, a co dopiero zadawać celne pytania, trafiające w sedno zawikłanych, technicznych problemów. Podczas ostatniego Międzynarodowego Salonu Przemysłu Obronnego w Kielcach "pochwaliłam" się jednemu ze spotkanych pułkowników, że jestem ze wsi, co on prawdopodobnie odczytał jako WSI. Biedak był tak przestraszony samą możliwością mojej przypuszczalnej współpracy z wywiadem lub kontrwywiadem, że zerwał ze mną wszelkie kontakty (cha cha cha cha!!! przecież dyrektor instytucji kultury to już prawie jak szpieg ;) ).

...Że niby ja "Różyczka" on Jasienica, albo ja jakaś Anna Chapman, on generał z Pentagonu? Niestety mimo całego podziwu dla dorobku zawodowego pana pułkownika żaden z niego Jasienica, chociaż życzę mu, żeby został nawet i marszałkiem wielkim koronnym; a moja uroda (nad czym ubolewam) mieści się niestety w stanach niskich i średnich i nie jest w stanie zwabić nawet przeciętnego cywila (nad czym już zupełnie nie ubolewam, gdyż uwodzenie jest ostatnią rzeczą, na która chciałabym tracić czas w życiu.) Tylko mózg obszerny posiadam, ale akurat z tego, to pożytek raczej marny. Nie wiem dlaczego mężczyźni zupełnie nie tolerują tej przyprawy...

Stary jak nowy

2011-01-28T17:41:00.001+01:00

Szukanie nowego samochodu, to droga przez mękę, zwłaszcza że byłam tak bardzo zadowolona z dotychczasowego, że chciałabym kupić identyczny. Tymczasem w ogłoszeniach znajduję wyłącznie "kwiatki", które niestety nie nadają się nawet do decoupage ;) "Wg mnie bezwypadkowy. Tzn. żona miała małą stłuczkę parkingową". Ale w rozmowie telefonicznej okazuje się, że wymieniono tylny zderzak i klapę, bo pani wjechała w drzewo na parkingu.
"Pierwszy właściciel" - "...bo wie pani... ja kupiłem taką "demówkę" co miała już 20 000 km na liczniku"...
Serwisowany w Swarzędzu, ale sprzedawany w Libiążu, albo serwisowany w Szczecinie, a sprzedawany pod Żywcem. Podejrzane.
A przecież... najlepiej, żeby był garażowany, z dwoma kompletami nowych opon, 5-letni, ale mało jeżdżony, ale nie za mało, bo to nie za dobrze, kiedy cały auto czas stoi i... najchętniej od miłej, starszej pani...

Podsumowania

2011-01-25T00:18:00.000+01:00

Nowy rok, nowy początek... to skłania do podsumowań, do swego rodzaju oczyszczenia... To nie był dobry czas... przynajmniej dla mnie. Styczeń i luty upłynęły mi w oczekiwaniu. Po odejściu z pracy w domu kultury miałam obiecane podobne stanowisko w podobnej placówce. Miesiące mijały, aż w okolicy marca okazało się, że zostałam perfidnie oszukana. Odchorowałam to i to bardzo.

Kiedy w końcu, po kilku następnych miesiącach dostałam pracę, zorientowałam się, że pomimo pewnego prestiżu, nie daje mi ona ani pieniędzy ani szacunku dla samej siebie. Przeszłam najdoskonalszą lekcję wyzysku człowieka przez człowieka. Znane wydawnictwo nie dało mi nic, oprócz upokorzeń. W necie istnieje forum byłych pracowników firmy, a to co piszą o swoich pracodawcach, to zaledwie wierzchołek...

Nic dziwnego, że nie miałam wielkiej ochoty na obecność w internecie, chociaż zrobiłam sporo przedmiotów głównie do domu.

Dzień przed Wigilią otrzymałam propozycję spotkania w sprawie pracy. Byłam tym bardziej zaskoczona, że zostałam polecona przez bardzo ważne (wręcz najważniejsze) postaci życia kulturalnego województwa, a sprawa dotyczyła naprawdę dużej, poważnej instytucji, liczącej się nie tylko na mapie województwa, ale również kraju. Myślałam, że wszystko zaczyna się układać...

W ubiegły poniedziałek rano wpadłam w dziurę na zakręcie, potem był poślizg i uderzenie w drzewo. Nie tylko wbiłam się w nie tylnymi drzwiami, ale również owinęłam wokół. Poszedł też przód, bo utknęłam nim w wąskim rowie. Poszła oś, poszła geometria. Szkło rozprysło się na odległość 3 m. A przecież nie jechałam szybko. Popłynęłam na zmrożonym rozlewisku wody z okolicznych pól.

Wiem... mam wiele szczęścia... samochód nadaje się do kasacji, a ja mam na głowie tylko wielkiego guza i trochę stłuczeń. Wylądowałam na dwutygodniowym L4. Początkowo dziwiłam się lekarzowi, i broniłam rękami i nogami (w końcu przepracowałam zaledwie tydzień) ale dzisiaj muszę przyznać mu rację. Tuż po wypadku, będąc we władaniu adrenaliny - nie czułam prawie nic. W kilka dni później byłam jak "połamana". Obrażenia i "boleści" "wychodzą" dopiero później.

Mam naprawdę "więcej szczęścia niż rozumu". Co nie zmienia faktu, że od ponad roku psychicznie czuję się wręcz parszywie.

Na osłodę kilka zdjęć, z czego najciekawszy pod względem techniki jest zestaw kosmetyczny (niestety fotografia nie oddaje uroku delikatnych przejść kolorystycznych i pastelowych barw motywu). Został stworzony przy pomocy najbardziej klasycznej z klasycznych technik decoupage tj. przy pomocy ręcznie kolorowanych rycin, ale o tym innym razem.

Jak wiecie w decu idę swoją ścieżką, omijając chwilowe mody i znajdując własne inspiracje. Interesują mnie eksperymenty i łączenie technik, ale również historia, dlatego dużo czasu poświęciłam na dotarcie do korzeni decoupage. Kiedy dojrzeję, to się podzielę...

Embossing na ciepło w decoupage

2010-10-12T23:58:00.000+02:00

Nic wielkiego. Trzy zakładki. Troszkę pomazane, troszkę postarzone, troszkę zalatujące scrapbookingiem ...Z bliska widoczne wypukłe, złote ornamenty o ciekawej fakturze stopionego metalu, ale to nadal najprawdziwsze decoupage, choć inspirowane innym rodzajem rękodzieła.

Trzy przedmioty. Nic wielkiego. Ale za to wielkie możliwości wykorzystania nowej techniki w decoupage. A ornamenty robi się bardzo prosto. Zaczerpnęłam tą technikę z klasycznego scrapbookingu, podobnie jak różne kształty nakładanych na siebie warstw papieru, cięcie ozdobnymi nożyczkami i puncherami, zachodzące na siebie figury geometryczne i pokrycie zaledwie kilkoma warstwami lakieru, tak by wypukłość wszystkich elementów była dobrze wyczuwalna pod palcami.

Wiem, że nie do końca w zgodzie z klasyką, ale przynajmniej miałam dobra zabawę.

Wracając do embossingu. Potrzebne będą:

- bezbarwny tusz do embossingu (poduszka lub specjalny, przezroczysty pisak do rysowania ornamentów)

- puder przeznaczony do tej techniki

- stemple (w przypadku pisaka wystarczy pewna ręka i wyobraźnia)

- żelazko nastawione na najwyższą temperaturę i mocno rozgrzane

Przepis podstawowy:

Stempel przeciągamy po poduszce z tuszem, odciskamy na dekorowanej powierzchni. Odcisk posypujemy pudrem do embossingu. Resztki proszku wsypujemy do opakowania. Do odcisku stempla przykleja się spora ilość drobinek, które poddajemy działaniu wysokiej temperatury, zbliżając żelazko do dekorowanej powierzchni. Puder topi się tworząc efektowna, metaliczną masę.

Wariacja na temat:

Specjalnym pisakiem rysujemy esy floresy, dalej postępujemy standardowo. Pudrujemy i poddajemy działaniu wysokiej temperatury.

Proste i efektowne.

Kucharka życzy smacznego! Aż strach się bać ;) :)

Na wakacjach

2010-07-29T11:06:00.000+02:00

Nie... nie byłam na safari, choć to może sugerować zdjęcie... Wakacje upłynęły mi w ogrodzie, choć zupełnie niespodziewanie spędziłam prawie trzy tygodnie poza domem, jeżdżąc w tą i z powrotem, odwiedzając góry, morze i cudowną Pragę, z której to właśnie zdjęcie pochodzi.

Przywiozłam sporo materiału fotograficznego - nie tylko dla miłośników secesji i Alfonsa Muchy - ale również dla wszystkich, którzy interesują się ogrodnictwem, bowiem ZOO i ogród botaniczny stolicy Czech, należą do najpiękniejszych założeń jakie widziałam.

W międzyczasie "popełniłam" kilka mebli, ale jak to u mnie pokażę je wtedy, gdy uznam za skończone.

Drobiazgów na razie nie robię, mam ich jeszcze sporo w domu, a nowa partia wymagać będzie sporo miejsca.

Tymczasem podjęłam pracę. Te dziesięć miesięcy w domu dobrze mi zrobiły, ale brak stałego zajęcia dla osoby, która po prostu musi coś robić, jest (co tu ukrywać) koszmarem.

Nie wiem jak to się stało, ale znów będę zajmować dość prestiżowe stanowisko i jak to zwykle bywa - mieć jeszcze niższą pensję niż poprzednio. Samo życie...

Jak mówi moja mądra (acz młodziutka) sąsiadka: "Czasem trzeba mieć jakąś pracę po to, żeby po niej mieć bardzo dobrą pracę".

Kuchnia i salon w jednym stały domku

2010-06-05T03:12:00.000+02:00

Być, albo nie być... oto jest pytanie

2010-06-04T01:13:00.000+02:00

W końcu znów mam internet (mam nadzieję, że na dłużej). Najpierw awaria routera, potem powódź, która w pierwszej kolejności zalała miejscowość, w której mieszka nasz dostawca sieci; następnie jakieś problemy z konfiguracją. Można powiedzieć: "pojawiam się i znikam". Przez chwilę mogłam skorzystać z internetu, a po kilku minutach echo. Mam nadzieję, że uda mi się chociaż skończyć i umieścić tego posta.

W najbliższej przyszłości pokażę zdjęcia wnętrza swojego domu. Mam nadzieję, że Wam się spodoba.

Pozdrawiam!

PaniB

Tam będę

2010-04-23T10:17:00.000+02:00

Chichot historii

2010-04-12T10:38:00.003+02:00

(zdj.: www.tvn24.pl)

Historia zatoczyła koło. Tylko dlaczego katyńskiej ziemi tak bardzo smakuje nasza krew?
Osobiście znałam dwie osoby znajdujące się w samolocie... Senator Krystyna Bochenek... kobieta wulkan... wszyscy wiedzą, że wymyśliła narodowe dyktando, mało kto zdaje sobie sprawę z tego, jak bardzo była zaangażowana w działalność kulturalną w ogóle. Środowisko bibliotekarskie gorzko płacze - zarówno prof. Malicki - dyrektor Biblioteki Śląskiej, jak i bibliotekarze w ogólności mieli w niej gorącą orędowniczkę. Walczyła o zmiany w prawie, które umożliwiłyby lepsze funkcjonowanie instytucjom kultury.

Płacze też Śląsk... pozostała po niej już tylko lakoniczna informacja na stronie krystynabochenek.pl

Janusz Zakrzeński... tylko nazwisko na liście bez żadnego opisu, wśród tylu osób z długimi opisami stanowisk, sowarzyszeń i partii....

"Czarne chmury"

"Epilog norymberski" (zdj: filmpolski.pl)

"Wiktoryna..." (zdj: filmpolski.pl)

"Miś" (zdj: filmpolski.pl)

"Sekret Enigmy" (zdj: filmpolski.pl)

"Nad Niemnem" (fot.: filmpolski.pl) z niezapomnianą rolą Korczyńskiego... i niezliczona ilość wcieleń Marszałka Piłsudskiego:

(fot.: interia.pl)

Nazwiska, nazwiska, nazwiska... tak wiele znanych twarzy, tak wiele ludzkich historii... twarze, twarze, twarze... z tymi najważniejszymi na czele

CZEŚĆ ICH PAMIĘCI!

Kiedy kobieta nie dostaje tego, czego pragnie...

2010-02-11T11:59:00.005+01:00

Kiedy kobieta nie dostaje tego, czego najbardziej pragnie, zdolna jest do rzeczy, których normalnie nie robi i do poświęceń które przerastają jej siły. Ucieka się do sposobów, przy których Machiavelli to niewinna dziewica, a jego "Książę" to zbiór bajek dla dzieci. Taka "mujer desperada" taka "femme fatale" potrafi postawić wszystko na głowie, żeby osiągnąć swój cel i ja właśnie taką kobietą zostałam.
Budowa domu, a potem jego urządzanie, to przyjemność, ale również droga przez mękę. Od wielu lat chodziłam nocami po pokojach, które jeszcze nie istniały i ustawiałam meble w wyobraźni. Śniłam o tym co chcę mieć. Nauczyłam się decoupage, robienia witraży, sztukaterii i masy innych rzeczy - normalnym ludziom niepotrzebnych - tylko po to, żeby było po mojemu.
Wyobraźnia zderzyła się z brutalną rzeczywistością, w której wymarzonych zasłon szuka się miesiącami, a i tak w końcu trzeba je uszyć samemu (!Bogu dzięki wszystkie rzeczy związane z szyciem, szydełkowaniem, haftowaniem, robieniem na drutach miałam już opanowane od dawna - inaczej nie dałabym rady), gdzie zdobywanie ozdobnych detali, to jak wyprawa po przyprawy w wiekach średnich (pozdrawiam J. Huizinga'e i jego "Jesień średniowiecza") lub odkrywanie nowych lądów (konkwistadorów nie pozdrawiam).
Wiertarka została moją największą przyjaciółką. Nauczyłam się nawet samodzielnie wieszać karnisze.
Teraz, kiedy prawie wszystko jest gotowe - oddycham z ulgą.

Wielu upragnionych rzeczy nie znalazłam. (Chyba szczęśliwie) dom i tak jest dla nich za ciasny. Inne - postawiłam na głowie (czy też raczej na nogach) - jak te uchwyty czy też gałki do zasłon. Ponieważ nigdzie nie znalazłam odpowiednich, zrobiłam cztery sztuki z drewnianych nóg stołowych, ozdobiłam przecierkami, metodą serwetkową, crackle sottile stamperii (ze zmyciem drugiej warstwy) i wylakierowałam na porcelanę. Na koniec gwoździe tapicerskie dla ozdoby i śruby do wkręcenia w ścianę. Tyle filozofii. Czasem liczy się pomysł, a nie duże pieniądze. Na takiej zasadzie urządziłam wszystko w swoim domu. Wymagam od siebie więcej niż od innych i towarzyszy mi nieustanne poczucie niedosytu ale wyjątkowo muszę przyznać, że jestem zadowolona z efektów - jest tak jak chciałam. Ciepło, przytulnie i po mojemu. Mieszkałam w tak wielu miejscach... dopiero to odzwierciedla moją osobowość.
Było warto!

Aniołowo

2010-02-03T10:31:00.002+01:00

Nastrój i samopoczucie pod psem, pogoda... sama już pod czym nie wiem... może pod kotem? W każdym razie pod kątem przyszłego domu zrobiłam cała masę rzeczy, w tej chwili już niepotrzebnych. Jak te powyżej. Za dużo tego. Czy zaczęłam cenić minimalizm w wystroju wnętrz? Chyba nie... po prostu miejsce zarezerwowane dotąd na moje kochane sprzęty, zajęły przedmioty zupełnie innego rodzaju: akwaria, wędki, muzyczne instrumenty na których nikt od dawna nie gra i całe tony książek... to nawet nie połowa tego, co leży teraz pod moimi nogami.
Poprzednie mieszkanie w sposób nagły i niespodziewany znalazło nowych lokatorów i w sposób równie gwałtowny i nagły trzeba było wyprowadzić się w sposób ostateczny. Nie wiedziałam ile naprawdę mamy rzeczy, dopóki nie zaległy w korytarzu, kuchni, salonie i garażu. Torby, paczki, pudła, pościel i zasłony luzem... a wszystko trzeba przebrać, przeprać, oczyścić, bo nasi następcy - nie zważając na obecność naszych rzeczy - skuli kafelki i zaczęli remont pełną gębą. Nigdy nie miałam tyle kurzu na swoich książkach. Wiele razy prosiliśmy o zamykanie drzwi do pokojów, ale jak grochem o ścianę.
Nie będę jednak narzekać. Przynajmniej nie będę musiała płacić wysokiego czynszu. W końcu jestem uboga i bezrobotna. Chociaż jak mówi Mały: "Mamusiu wcale nie jesteś uboga, bo gdybyś była uboga [u Boga] to miałabyś arueolę... [mój śmiech] No co? Ta pani co nam każe rysować w religii tak mówi!"

Tace i ta wredna, spirytusowa bejca

2010-01-23T09:20:00.005+01:00

Jeden z ulubionych przedmiotów do zdobienia. Duża powierzchnia = duże możliwości.
Najwięcej trudności sprawiało mi zawsze łączenie bejcy z powierzchnią pomalowaną farbą. Bejca wodna nie jest tak kłopotliwa jak spirytusowa. Ta ostatnia potrafi przechodzić nawet przez wiele warstw farby i nawet jeśli wszystko wydaje się OK, to po kilku dniach zacieki wychodzą na wierzch. Najczęściej wygląda to tak, że farba brudzi się od razu, a każde pociągnięcie pędzla oznacza nowe smugi.
Jest na to wiele różnych sposobów. Najczęściej spotykanym jest malowanie i lakierowanie każdej części przedmiotu oddzielnie. Tzn. najpierw maluje się farbą akrylową, potem lakieruje pomalowaną część, a potem dopiero na pozostawione surowe drewno nakłada bejcę i lakieruje pokryte bejcą fragmenty.
Ten sposób ma rozliczne wady: nie można wyjść poza linię malowania i lakierowania, nie można przypadkowo pokropić surowego drewna ani farbą ani lakierem, ponieważ bejca tego nie pokryje.
Osobiście preferuję inne, sprawdzone rozwiązanie. Najpierw bejcuję to co trzeba, później dwukrotnie lakieruję zabejcowane fragmenty i dopiero wtedy nakładam farbę. Po dwukrotnym lakierowaniu (nawet wodnym lakierem akrylowym) bejca nie przechodzi przez warstwy farby, nie brudzi pędzla, a nawet jeśli wyjdę poza linię, farba z łatwością to pokryje. Z kolei, jeśli wyjadę pędzlem z farbą na bejcę, to bez problemu udaje się to zetrzeć z polakierowanej powierzchni. Później lakieruję już normalnie cały przedmiot lub tylko wybrane fragmenty. Trwa to o wiele krócej, jest mniej pracochłonne i nerwogenne.

Poniżej trochę starszych prac:

Manekiny

2010-01-21T01:31:00.004+01:00

Uwielbiam robić manekiny. Nie ma na nie zbyt dużego zbytu, są bardzo pracochłonne, ale warte poświęconego im czasu i uwagi. Nadają wnętrzu niepowtarzalny charakter.Mam ostatnio bardzo ponury nastrój, łatwo się wzruszam. Wszystko idzie nie tak i sama nie wiem co mnie jeszcze trzyma. Może dzieci, może decu? W każdym razie ładne rzeczy zawsze dają mi dużo radości, a dotykanie bukowego drewna, wytoczonego tak pięknie, to prawdziwa przyjemność.

Kilka sposobów na jedną serwetkę

2010-01-17T17:50:00.003+01:00

Opanowała mnie ostatnio Anglo-mania. Zupełnie wbrew obowiązującym trendom, nakazującym zastosowanie szablonowych wypukłości wszędzie, gdzie się da. Lubię nowości, ale ta technika żadną nowością dla mnie nie jest. Pokazywałam ją na Regionalnym Spotkaniu Miłośników Decoupage w 2007 r. w Ornontowicach. Organizując zjazd nawet nie przypuszczałam, że techniki tam prezentowane staną się w kilka lat później trendem powszechnie obowiązującym :)
Mniej więcej w tym samym czasie, w mojej świadomości zaczęły przecierać ścieżki klimaty mocno wiktoriańskie, bardzo zbliżone do (również dziś popularnego) vintage. Cóż... trzeba iść naprzód. Stare techniki powinny być zastępowane nowymi, a każdy twórca (nie zaryzykuję nazwania się artystką na poważnie, specjalistka jakoś lepiej brzmi - to fakt - mam ulubioną specjalizację ;) ) marzy, żeby się rozwijać. Tymczasem ja "wdepnęłam" w angielskie klimaty i ani myślę z nich wychodzić. Oprócz wiadomego tematu, upodobałam sobie jedną serwetkę, ale za dającą tyle możliwości... Szkoda, że już prawie nic mi z niej nie zostało...

Życzenia

2010-01-01T13:47:00.002+01:00

...spóźniłam się ze świątecznymi życzeniami... na szczęście z tymi udało się zdążyć...
Jeszcze raz wszystkiego NAJ!

Miś Karol

2009-12-10T02:26:00.007+01:00

Miś Karol - tak nazwałam ten chustecznik, ponieważ motyw kojarzył mi się ewidentnie z tym imieniem. Bardzo lubię robić decu i proces produkcji jest dla mnie dużo milszy od samego rezultatu, ale nad tym chustecznikiem pracowało mi się wyjątkowo przyjemnie. Użyłam nowego szablonu od Jednoskrzydłej, motywu z papieru ryżowego i inwencji własnej w elementach domalowanych. Zrobiłam go błyskawicznie. Aż żałuję, że to tak krótko trwało... Chciałabym dłużej... to podobnie jak z wycinaniem, którego nie mam nigdy dość, za to całych papierów jak na lekarstwo! Z pewnością wykorzystam szablon z paskami jeszcze na innych przedmiotach.

Biurowo choć nie-urzędowo

2009-12-08T12:35:00.010+01:00

Herbaciarka? Niekoniecznie! Pudełko równie dobrze może przechować ozdobne mydełka w łazience, jak i spinacze czy zszywki na biurku.

Listowik/segregator - mam jeszcze drugi taki z falą do dołu i paskami na środkowej przegródce. Jeszcze w lakierowaniu.

Przybornik na to, co zawsze powinno być pod ręką.

Naszło mnie na zrobienie kilku rzeczy, które spokojnie mogą stanąć w każdym domowym lub firmowym gabinecie czy biurze. Zupełnie inna tonacja kolorystyczna niż zwykle, ale czasem trzeba odpocząć od nadmiaru kolorów, błyszczących brokatów i "skrzącego śniegu". Znajdziecie je w geleriafiufiu.pl , do której na dniach dołączyłam. Żartuję sobie, że interes się rozwija, chociaż moje wyniki sprzedaży nie są imponujące, ale przecież nie biorę udziału w żadnych rankingach. Bardziej chodzi o to, żeby pozbyć się tych wszystkich rzeczy, które zmagazynowałam w domu i zrobić miejsce na nowe, bo inwencja twórcza od jakiegoś czasu mnie wręcz rozsadza. Ile przyjemności daje takie "dłubanie" wiecie przecież najlepiej.
Jeszcze tak niedawno biuro z przyległościami (na których odbywały się większe imprezy) było prawie całym moim życiem. Jakże odległe to się wydaje... prowadzę teraz zupełnie inne życie. Spokojne, nieśpieszne, nudne i bardzo proste. Niewielkie zakupy, sporadyczne wyjścia z domu - jak dziś, żeby załatwić to i owo w podatkach. Jaka szkoda, że niektórzy nie potrafią zrozumieć, jak wartościowe jest proste życie i że wartość człowieka nie zależy od tego jaki tytuł ma przed nazwiskiem, choćby to nawet było "dyr", "prez" czy jakoś tak... Czymże są tytuły? Tylko literami, ale niektórym to imponuje. Dla mnie najmądrzejszą na świecie osobą jest Babcia, która skończyła ledwie sześć klas szkoły podstawowej.
Od kiedy "dyr" nie wyprzedza już mojego nazwiska, kilka osób przestało poznawać mnie na ulicy, niektóre - wcześniej kłaniające się w pas - zapomniały jak wymawia się "dzień dobry". Nie martwi mnie to. Świadczy nie o mnie, ale tylko i wyłącznie o nich. Kiedy wrócę do zawodu jak przyjdzie im się zachować? Wiem jedno - kiedy człowiek jest nikim, łatwiej dostrzega prawdę o ludziach i o sobie samym, może spojrzeć na siebie z innej perspektywy i co pocieszające - pozbywa się z otoczenia tych, którzy gotowi są na wszystko - włącznie z udawaniem uczuć, byle tylko uzyskać materialne korzyści. Na szczęście takich "wielbicieli" wyczuwam na kilometr i szybko wykreślam ze swojej książki telefonicznej. Najgorsze, że ja wiem o tym, że nie jestem ani cudowna ani śliczna ani fantastyczna. Jestem zwyczajna. Wszelkie fałszywe komplementy ranią tylko boleśnie, bo przypominają jak jest naprawdę.
Przyznam, że kiedy wybuchła afera posłanki, która dała się omotać (przysłowiowemu już ) agentowi Tomkowi, w pewnym sensie byłam w stanie ją zrozumieć i choć trochę zidentyfikować się z jej bólem oszukania. Na szczęście nie jestem posłanką i mam bardzo realistyczny stosunek do siebie. Zawsze jednak znajdą się też tacy, którzy za cel przewodni uznają utarcie mi nosa. Ot tak, dla samej idei tarcia.
Przeżyłam ostatnio bardzo przykrą sytuację i po tym wstępie chyba gotowa jestem ją opisać. Moje dzieci chodzą do przedszkola i szkoły, znajdujących się w jednym budynku. Po raz pierwszy Duży i Mały występowali razem podczas dorocznej Barbórki. Koniecznie chciałam to zobaczyć. Tymczasem jedna z nauczycielek oddała Dużemu pieniądze, które wpłaciliśmy na składkę i nie pozwoliła uczestniczyć mi w akademii, tłumacząc to tym, że nie pracuję w górnictwie i że nie będzie tam żadnych kobiet. Po fakcie okazało się, że były nie tylko inne matki, kobiety, ale też rolnicy i osoby zupełnie z górnictwem niezwiązane. W sumie nie zrobiłam z tego sprawy, chociaż było mi naprawdę przykro. Jednak pierwszy raz po latach odczułam jak to jest mieszkać w małej miejscowości. Okazuje się, że rodzice innych dzieci nie tylko już o tym wiedzą, ale są wręcz oburzeni dzieleniem ludzi na lepszych i gorszych.
Tak to już jest... świat należy do tych, którzy piastują tytuły, prawda tylko do tych, którzy ich nie mają.

Bombkowo

2009-12-03T03:20:00.024+01:00

(średnica 12 cm)

Grudzień. Święta. Jest w tym coś mistycznego - i to nie tylko w ściśle chrześcijańskim rozumieniu. Każda religia czci jakiś etap przejścia czy to w związku z obserwacjami astronomicznymi czy rodzajem inicjacji.
Zawsze fascynował mnie ten etap między życiem, a śmiercią, zwany: "narodzinami". To jak przejście cienkiej linii, narysowanej w wyobraźni. Taka śmierć na odwrót. I zupełnie nieważne jaką religię się wyznaje, jaki mamy status materialny, czy będziemy szczęśliwi czy nie. Ta prawda jest banalna: trzeba się kiedyś narodzić i trzeba będzie umrzeć. Święta pozwalają oswoić tą świadomość.
Dekupażyści/żystki mają to do siebie, że atmosferę świąt zaczynają czuć wraz z pierwszą przerobioną bombką. Niektóre koleżanki zamawiają je już w czerwcu :)
Nie lubię robić bombek. Nie dlatego, że to jakaś trudność i że kulista powierzchnia... kiedy wszystkie już wylakieruję do końca to... wybaczcie, ale szlag mnie trafia i atmosfera świąt pryska jak bańka mydlana.

(średnica 12 cm)

(średnica 12 cm)

(średnica 10 cm)

(średnica 15 cm)

(średnica 15 cm)

(średnica 15 cm)

Zmasowany atak koloru

2009-11-27T12:36:00.012+01:00

Nigdy nie byłam fanką jednoskładnikowca, chociaż na niektórych pracach spękania w stylu country aż się proszą. Jeśli już, to bardziej pasuje mi struktura starego drewna, niż widok "a la obłażąca farba". No i jeszcze mam słabość do bąbelków. Teoretycznie druga warstwa farby - kładziona bezpośrednio na preparat crackle - powinna być dość gęsta - przynajmniej nie wodnista, żeby osiągnąć jak najlepszy efekt. Wszędzie, ale nie u mnie. Rozwadniam farbę najbardziej jak się da i do nakładania używam gąbki o nierównych oczkach. Powstaje w ten sposób tzw.: "bubble effect". I nie dajcie się nabrać na to, że do jego stworzenia potrzebne są jakieś specjalne preparaty. Oczywiście efekt bąbelkowy można zastosować również bez udziału kraka. Bardzo dobre są tutaj farby firmy dekoral - za rzadkie do szablonów i innych zastosowań poza zwykłym malowaniem.
Jak zwykle muszę coś robić na opak i po swojemu. Taki wewnętrzny imperatyw, zupełnie od wolnej woli niezależny. Chyba mam w sobie coś z Dextera, ale nie tego od spuszczanej z przestępców krwi, tylko tego z kreskówek - specjalistę od mniej lub bardziej udanych eksperymentów. Chociaż prywatnie wolę oglądać tego pierwszego. Przyznam się, że założyłam embargo na Cartoon Network i tym podobne kanały - więcej tam przemocy i horroru niż w "Dexterze" dla dorosłych.
Wracając do kraka. Mój właśnie kończy swój termin przydatności. Rozdaję go więc na prawo i lewo - po co ma się zmarnować. Zrobiło mi się jednak żal i troszkę sobie zostawiłam. No i zaczęło się szaleństwo koloru, tak jakby nagle ujawniły się wszystkie ukryte dotąd zakamarki mojej wyobraźni. Jak dotąd każdą pracę miałam zaplanowaną od A do Z jeszcze przed jej rozpoczęciem. Niewiele pozostawiałam miejsca na przypadek, chociaż doceniałam jego udział, ale eksperymentowałam tylko z premedytacją, nastawioną na osiągnięcie różnych efektów i zapanowanie nad działaniem preparatów w jak największym stopniu, z uwzględnieniem czynników takich jak: temperatura otoczenia, wilgotność powietrza, grubość nakładanych warstw itd.
Mój umysł jest dość niesubordynowany, ale przy tym niesłychanie analityczny. Systematyzuję sobie wszystko w katalogach i szufladkach, z których każda połączona jest ze sobą. Niewiele tu miejsca na przypadek, chyba że zaplanowany. Tymczasem łapię się na tym, że paćkam bez opamiętania bez żadnego planu. Intuicja zaczęła mi na wierzch wychodzić. Co dziwniejsze okazuje się, że potrafię malować.
Zawsze byłam przeczuwająca i trochę mistyczna. Pewne rzeczy po prostu się działy i ja jakoś wewnętrznie wiedziałam o nich wcześniej od innych. Nigdy nie miałam pociągu do magii itd., a moje zainteresowanie wróżbiarstwem czy new age miało raczej religioznawczy charakter. Na zasadzie: "wiedzieć czego się nie lubi". Intuicji słucham, zwłaszcza że pewne zdolności pogłębiły mi się po śmierci klinicznej, jaką przeszłam przy pierwszym porodzie, ale teraz to naprawdę wszelkie pojęcie zaczyna przechodzić. Przykładem jest ten komplet - zupełnie do mnie niepodobny, ale co najdziwniejsze - nawet mi się podoba, a naprawdę rzadko jestem zadowolona ze swoich prac. I oczywiście wszystko na opak - pierwsza warstwa biała, druga dwukolorowa i jeszcze ze strukturą.

Dość o bzdurach. Przejdźmy do konkretów. Poniżej kilka podstawowych zasad stosowania crackle jednoskładnikowego.

Przyśpieszony kurs jednoskładnikowca:

1. Zawsze czytaj instrukcje na opakowaniu (zwłaszcza to jak bardzo musi wyschnąć warstwa crackle)
2. Używaj suchych i czystych pędzli
3. Nalewaj preparat z butelki, nie zanieczyszczaj go wkładając pędzel do środka
4. Nałóż warstwę ciemniejszej farby, pozostaw do naturalnego wyschnięcia. Nie dosuszaj.
5. Nałóż warstwę crackle, pozostaw do wyschnięcia zgodnie z instrukcjami producenta. Dla przykładu:
- Country style crackle firmy stamperia musi być podeschnięty, ale pozostać lepki w dotyku
-Crazy cracks firmy dala musi być całkowicie wyschnięty
6. Crackle nie należy podsuszać. Naturalne wysychanie daje optymalne wyniki. Jeśli już, to najlepsze efekty daje chłodny strumień powietrza.
7. Nakładamy warstwę kontrastującej, najczęściej jaśniejszej farby.
NIE POPRAWIAMY ! Powtórny ruch pędzla może zniszczyć cała pracę.
9. W zależności od kierunków ruchu pędzla czy gąbki otrzymamy różne efekty. Ważny jest kierunek nakładania kraka i kierunek pokrywania drugą warstwą farby. Spękania z użyciem gąbki będą delikatniejsze, tworzące siateczkę. Pociągły ruch pędzla da nam spękania podobne do struktury drewna.
10. Ostateczny efekt widoczny jest po wyschnięciu.
11. Naklejamy papierowy lub serwetkowy motyw.
12. Zabezpieczamy pracę wodnym lakierem akrylowym.

Jawna kryptoreklama

2009-11-18T13:46:00.014+01:00

Dzisiaj będzie nietypowo, bo komercyjnie, ponieważ moje prace znalazły się w dwóch internetowych galeriach. Najpierw w witrynie wylegarnia.pl , a po chwili w galerii unikalni.pl

Jest to dla mnie pewna nowość. Dotąd zasilałam głównie galerie stacjonarne lub dostawałam prośby o zrobienie czegoś dla kogoś, metodami oralnymi, czyli "z ust do ust" - inaczej przez "zasięgnięcie języka".
Przyszła jednak pora, żeby pozbyć się zapasów drewna, które zgromadziłam w swoim domu. Odstało swoje. Moje wypróbowane metody zdobienia są na tyle trwałe, że pozwalają nawet na mycie pod bieżącą wodą z użyciem łagodnych detergentów - byle bez namaczania. Nowych metod nie posyłam w świat, zanim nie wypróbuję u siebie.
Długo pracowałam na swego rodzaju markę i w żadnym razie nie mogę pozwolić sobie na partactwo. Wkurza mnie, kiedy do sprzedaży wystawiane są przedmioty polakierowane jednokrotnie, lub nawet wcale, kiedy (a dzieje się to szczególnie na popularnych portalach aukcyjnych) produkcja masowa z udziałem ordynarnie wydartych serwetek śmie się nazywać "decoupag'iem" (czyt.: deciupagiem), psując opinię wszystkim dekupażystkom z prawdziwego zdarzenia.
Dlatego zdecydowałam się na wyspecjalizowane witryny i dziękuję im za okazane mi zaufanie.

Przychodzi taki moment, kiedy ulubione hobby zaczyna stawać się zawodem. Jedni zakładają swoje sklepy, inni pracownie, jeszcze inni nastawiają się na kursy. Mierzi mnie tylko kiedy ktoś, kto z ledwością potrafi przykleić serwetkę żelazkiem, mieni się specjalistą w swojej dziedzinie, a tak w ogóle to nauczył się tego przyklejania tylko po to, żeby "czesać kasę", bo akurat ta, a nie inna dziedzina jest w tej chwili na fali. Zarabianie jest ok. Wszystkie wiemy ile kosztują preparaty, farby, potrzebny osprzęt, w końcu ile płaci się za przedmioty do ozdabiania, pieszczotliwie przeze mnie (i innych) "drewnem" nazywane. Ale zarabianie za wszelką cenę nigdy nie zdobędzie mojego uznania.
Być może stwierdzicie, że trochę się usprawiedliwiam, że to autoreklama. Może i tak jest.
W tej chwili mam dużo wolnego czasu i brak stałych dochodów. Może to dobry moment, żeby zmobilizować się do przejścia na zawodowstwo, chociaż nadal zamierzam pracować w swoim podstawowym fachu.
Tymczasem kilka rzeczy w angielskich klimatach.

Trochę błękitu z domieszką różu

2009-11-05T13:25:00.008+01:00

Uwielbiam "czyste" prace. Czasem motyw jest tak piękny, że aż szkoda szpecić go cieniowaniem. Innym razem chciałabym trochę zaszaleć i wtedy pod pędzel idą motywy, które ozdabiam warstwami, dla nadania głębi. Jestem tak przyzwyczajona do jasnych prac, że mam zawsze wtedy wrażenie, że przesadzam z kolorami.

Na tym etapie mojej dekupażowej działalności mogę już sobie pozwolić na pozostawianie bez odpowiedzi pytań w rodzaju: "A dlaczego ta praca jest taka pusta? Nie umiesz cieniować?" Właśnie o to chodzi, że umiem. To tak jak z malowaniem twarzy: "najlepsze jest umalowanie na nieumalowanie". To mój ideał.

Trudno też uwierzyć, że kilka lat temu spotkałam się z zarzutami, iż swoje prace kupuję, żeby promować się w środowisku, bo niemożliwe, żeby robiła je początkująca. Teraz odczytałabym to jako komplement. Wtedy byłam do głębi zraniona i wściekła. Nie mogłam bawić się obróbką zdjęć (co bardzo lubię), wszelkie ramki i ulepszenia były dla mnie zakazane, bo taki czy inny złośliwy ktoś zawsze mógł powiedzieć, że praca jest beznadziejna, ale podrasowana w komputerze.
Teraz już mi tak nie zależy. Nie chcę sprostać oczekiwaniom całego świata. Wiem, że tak się nie da. Po prostu to wiem.
Decoupage da się przewidywać, ale tylko do pewnego momentu. Zawsze wyskoczy coś niespodziewanego. Nie ma pracy, przy której wszystko idzie idealnie. Zawsze zostaje jakaś plamka porporiny, kropla lakieru, której się w porę nie dostrzegło, niewielkie załamanie serwetki, które pojawia się dopiero po kilku warstwach lakieru... w tym cały urok "hand made". Staram się robić jak najlepsze prace, ale jak mówią najlepsi na świecie tkacze dywanów, kiedy celowo zostawiają błąd w splocie: "Tylko Bóg jest doskonały".
Mam grupę osób, na których opinii polegam i to wystarczy. Całe życie musiałam coś komuś udowadniać, teraz jest jedna dziedzina, w której wolno mi wszystko, ale nic nie muszę - decoupage.

Candy u Gohat

2009-10-31T14:40:00.003+01:00

Te cukierki znajdziecie tutaj: na blogu Gohy.
Jakoś nie wierzę w swoją wygraną, bo zwykle nie biorę udziału w takich zabawach, robię to tylko w nadzwyczajnych sytuacjach, a Gohat kibicuję od dawna. Robiłam to jeszcze w czasach, kiedy najlepszym źródłem informacji o decoupage było forum Gazety Wyborczej.
Może Wy będziecie mieli/ły więcej szczęścia. W każdym razie sklep należy do jednego z moich ulubionych. Nawet jeśli nie skorzystacie z candy, to dlaczego nie mielibyście skorzystać ze sprawdzonego źródła zakupów, zwłaszcza że dla początkujących w decu sklepy internetowe są jak dziki gąszcz. Nie wiadomo co wybrać, nie wiadomo z czego skorzystać.
Sama nacięłam się ostatnio na dwie internetowe księgarnie. Zamówiłam podręczniki w środku lata, pierwszego września dowiedziałam się, że niestety zamówienie nie może zostać zrealizowane. Co najdziwniejsze już korzystałam z ich usług i wszystko było OK. Teraz zalegają mi z kwotą kilkuset złotych. Tak to już jest na tym świecie. Głupiś to płać!
Dlatego sądzę, że warto korzystać z cudzych doświadczeń w tym zakresie.

Nic takiego...

2009-10-29T21:19:00.007+01:00

Nic takiego... prosta skrzynka z przegrodami na sztućce. Może dość duża, ale mam sporo sztućców i to "z różnych parafii". Wymyśliłam sobie, że ma pasować do wystroju kuchni i salonu... co za głupota! I tak ciągle trzymam ją zamkniętą w kredensie, wyjmując tylko na specjalne okazje. Kiedyś znajdę do niej właściwy uchwyt, ale jeszcze nie teraz - nie spotkałam niczego odpowiedniego. Kiedyś kupię sobie wszystkie sztućce z jednym wzorem. Ale jeszcze nie teraz. Mam inne, ważniejsze wydatki, a te nowoczesne sztućce są takie... nowoczesne...

Sporo tych "kiedyś"...

Trochę bluszczu

2009-10-26T12:41:00.006+01:00

Bardzo lubię takie motywy... wiem, wiem...: "banalne", "takie typowe", "a fe! róże i bluszcze... to już było!" I co z tego? To prawdziwa frajda komponować motyw z papieru decomanii z serwetką ryżową stamperii - potencjalnie nie pasują, opcjonalnie są kiczowate, ale w tej swojej typowości klasyczne. Nieważne, że ktoś powiedział inaczej... po prostu to lubię. Ciągnie mnie do shabby, do takich motywów. Z drugiej strony chciałabym rustykalnie, po prowansalsku; z trzeciej klasycystycznie. Ale to właśnie jest piękne w decu. Można spróbować wszystkiego!

Mam takie momenty, kiedy brakuje mi motywów mimo ich nadmiaru. Pełne pudła serwetek, tuby papieru, segregatory z powycinanymi fragmentami, a wszystko wydaje się takie opatrzone, mało oryginalne. Wczoraj na jednym z forów dowiedziałam się, że to zahacza o przeżycie zbiorowe. Jest nas więcej...
Przełamałam kryzys twórczy niechcący i mimochodem. Miałam dużo innych zajęć. Grzebałam w ziemi i miałam mnóstwo sprzątania. Stare mieszkanie, nowy dom... Musiałam trochę "mózg przelasować" - jak to się mówi w moich stronach. Zresztą u mnie kryzysy dotyczą głównie braku ciekawych przedmiotów do dekorowania. Wszystkie wydają się takie proste i nieciekawe. W międzyczasie nasłano na mnie kilka kontroli w pracy - z wszystkich wyszłam obronną ręką - mało tego! Dostałam nawet laurki. W związku z powyższym z pracy odeszłam w chwale. "Trzeba wiedzieć kiedy ze sceny zejść niepokonanym". Stanowisko zajmie ukochana pani z promocji, która od dawna czyhała na moje miejsce. ("Lepszy prawdziwy wróg, niż fałszywy przyjaciel"). Lecz w międzyczasie instytucja zostanie podzielona. Biblioteka będzie żyła własnym życiem, dom kultury zniknie z powierzchni ziemi i zostanie przemianowany na instytucję promującą gminę, gazeta... cóż... redaktor zawsze jakoś na wierzch wypłynie..., tacy ludzie nieźle pływają.
Dobrze, że odeszłam. Straciłam tam masę zdrowia, w sensie dosłownym nie przenośnym, ale nie zamierzam się ani nad sobą użalać ani tym bardziej rozdrabniać.
Za to władze gminy "na końcówce" zachowały się fantastycznie, a organizacje społeczne? Niespodziewanie dostałam brązowy medal za zasługi dla województwa. To miłe. Będzie mi tych ludzi naprawdę brakowało.
Były pożegnania - nawet małe przyjęcie dla mnie urządzili... w sumie mogłabym otworzyć kwiaciarnię. Bukiety zajmowały cały salon.
Teraz mam urlop - był mi naprawdę potrzebny. Co nie oznacza, że siedzę i kawkę popijam... Robię naraz całą masę rzeczy, choć zwolnienie tempa dobrze na mnie wpływa. W tej pracy dałam z siebie wszystko, zupełnie zapominając o sobie. A moja "sobość" dopomina się o kolejne róże i bluszcze do wycinania.
Ps. Sznurek na pierścieniach jest motywem papierowym.

Cieniowanie pittorico z użyciem kilku kropel oleju lnianego.

PaniB w ogrodzie...

2009-10-23T14:52:00.022+02:00

...tak mówi o mnie wąż osobisty (chociaż używa mojego imienia, a nie decu pseudonimu) i pyta jeszcze czy zdaję sobie sprawę, że mam manię na punkcie cięcia i obcinania... dziwna uwaga w stosunku do kogoś, kto zajmuje się decoupage. Te dwie dziedziny mają ze sobą bardzo wiele wspólnego: pewną malarskość, zastosowanie zasad kompozycji i użycie koloru i faktury. Tylko narzędzia mają nieco inne gabaryty.

Moja zima zawsze wygląda tak samo - wertuję encyklopedię roślin i czasopisma fachowe, tworzę przestrzenne obrazy w głowie, by zrealizować je na wiosnę. Na tyle na ile mogę robię wszystko własnymi rękami. Niestety są rzeczy, do których należy zatrudniać fachowców. Dlatego kostkę układała fachowa brygada, chociaż projekt był nasz własny. Oj było gorąco! Wszystko zgodnie z zasadą: "tu na razie jest ściernisko, ale będzie..." to i owo.
Wiele czasu przestałam wpatrując się w ten krajobraz. Nazywam to wizualizacją w czterech porach roku. Dopiero teraz widzę efekty i (co u mnie niebywałe) jestem nawet zadowolona z własnej pracy.

2004 rok pole po kapuście... (kto przypuszczał, że już wkrótce na naszej ulicy powstanie plantacja róż i kilka domów?) sąsiedzi pukali się w głowę widząc nasze sianokosy. Kupiliśmy specjalnie kosiarkę i próbowaliśmy wyrwać z chaszczy nasz własny kawałek gruntu. Budowanie nawet do głowy nam nie przyszło. Nie przypuszczaliśmy też, że nasza miejscowość stanie się aż tak bardzo turystyczna. Działka była odskocznią od wielkomiejskiego życia. Dzikość zaglądała nam za próg z każdej strony. Wszystko co sadziliśmy zżerały sarny i zające. Pojawiło się ogrodzenie.
Już od początku mobingowałam węża, zmuszając do posadzenia kilku drzewek, toczyłam wojny o każdy krzaczek, o każdą roślinkę - oporna materia miejskiego chłopa... I tak się zaczęło. Potem była istna lawina, sprawy potoczyły się dość szybko. Teraz sama muszę go powstrzymywać przed zakupem kolejnych krzaków. Jednak walka w obronie własnych pomysłów zdaje się weszła mi w krew, chociaż wojny o najmniejszy drobiazg nigdy nie sprawiały mi przyjemności. Nareszcie widać pierwsze efekty, chociaż tak wiele jeszcze pracy!

Płot malowałam oczywiście "tymi rencami". W swoim zadufaniu uważałam przecież, że nikt poza mną nie zrobi tego tak doskonale.

I jeszcze zmiany z innej strony:

Ze ściółkowaniem nigdy nie skończę... Nie wiem kto lub co "zjada" korę..., każda jej ilość to wciąż za mało ;)

Stylowa komoda i łyk cywilizacji...

2009-10-22T11:50:00.009+02:00

Nareszcie włączyli mi internet! Witaj cywilizacjo! Może nie jestem uzależniona od tego wynalazku, ale wiele dzięki niemu można w życiu załatwić i to bez przebierania się w lepsze ubranie, na przykład w przerwach między kopaniem i obsadzaniem ogrodu.
Nie było mnie w sieci, ale poza nią nie próżnowałam. Mam masę rzeczy do wklejenia na bloga, począwszy od ostatnich prac, na wyglądzie domu skończywszy.
Ostatnio najbardziej zajmują mnie wielkie gabaryty. Pracuję teraz głównie nad meblami, chociaż muszę przyznać, że mam na warsztacie sporo drobiazgów, które mogą "zrobić" wnętrze.
Prezentowana komoda została kupiona w serwisie aukcyjnym, skąd pochodzi poniższe zdjęcie.

Jechałam po nią w okolice Częstochowy. Pani sprzedająca pokierowała mnie opłotkami, jak sądzę po to, żebym nie mogła zobaczyć mebla przy świetle dziennym. Po włożeniu do samochodu okazało się, że coś strasznie w środku klekocze... cóż... jedna szuflada była w rozsypce, nogi się odrywały, kilka miejsc aż prosiło się o szpachlę... ale stres pani sprzedającej nie był potrzebny. Wszystko dało się naprawić. Robiłam już gorsze rzeczy. Kupiłabym ją i tak, bo zależało mi na kształcie. Po co to udawanie?

Najdłużej trwało czyszczenie i malowanie. Bejca przebijała nawet po dwóch warstwach farby (w sumie potrzebne były cztery) i dwóch lakieru. Potem zastosowałam klasyczną przecierkę. Wyczyściłam też uchwyty przy pomocy kwasu cytrynowego i wełny stalowej. Trochę delikatnego decoupage i ostateczny efekt pięknie rozjaśnia kąt mojego salonu.

Poniżej skrzynka, którą już kiedyś pokazywałam w wersji roboczej. Trzymałam w niej serwetki, ale znalazł się ktoś, kto poczuł do niej miłość gwałtowną i bezgraniczną. Pani Ela męczyła mnie o nią bardzo długo... no i znów nie mam gdzie trzymać serwetek. Pocieszam się tym, że już się nie mieściły w przestrzeni 30x40 cm.

Długa droga do domu

2009-09-07T15:04:00.000+02:00

W wymarzonym domu mieszkam od tygodnia. Roboty po pachy, ale jest cudownie!
cdn.

Testowałam: Antique crackle firmy Heritage

2009-07-28T17:28:00.017+02:00

Antique crackle firmy Heritage to preparat dający cienkie spękania, podobne do tych, widocznych na obrazach starych mistrzów pędzla. Kojarzy mi się z malowidłami w Kaplicy Sykstyńskiej i jako taki nadaje się do dekorowania przedmiotów o charakterze antycznym, lub nadawania im patyny czasu, albo uzyskania wrażenia starego malowidła.
Krak należy do grupy dwuetapowych, do stosowania na udekorowanej, a najlepiej polakierowanej powierzchni (co umożliwi usunięcie preparatu w przypadku ewentualnej „wpadki”, bez zniszczenia całej pracy).
Rzadki, wręcz wodnisty w porównaniu do innych tego typu preparatów. Jest bardzo wydajny. Nakłada się bardzo łatwo, ale ze względu na konsystencję, równie łatwo spływa z nierównych powierzchni. W celu uzyskania optymalnego efektu preparat należy nakładać cienkimi warstwami. Grubsze powodują wrażenie optycznego rozmycia motywu. (Znika on po zmyciu pracy, o czym za chwilę...)
Podobnie jak w przypadku sottila Stamperii o wielkości spękań decyduje grubość step 1 nazwanego przez producenta „Base Coat” (w odróżnieniu od „Top Coat” stanowiącego ostatnia warstwę czyli step 2). Dlatego możemy nałożyć go kilka razy, co sprawi, że spękania będą większe i głębsze. Rozmiar spęków jest oznaczony literami: S, M, L. Kolejne warstwy muszą dobrze wyschnąć przed nałożeniem następnych. Tu podobieństwo do sottila się kończy.
Step 1 należy pozostawić do całkowitego wyschnięcia, co trwa z reguły około pół godziny i objawia się zniknięciem białych smug z powierzchni przedmiotu. Później możemy ponownie nałożyć Base Coat, by uzyskać większe spękania lub od razu przystąpić do nałożenia step 2.

Omawiany krak dobrze reaguje na podsuszanie step 1, natomiast nie radzę robić tego ze step 2, gdyż powierzchnia marszczy się, a “oczka” stają się mikroskopijne. Ponadto nawet bez podsuszania (którego z reguły staram się unikać, gdyż tylko naturalny proces schnięcia daje optymalne efekty) preparat pęka dość szybko, co czyni go doskonałym produktem nie tylko dla hobbystów, ale również dla osób prowadzących szkolenia w zakresie decoupage'u.

Dla porównania:
Jedna warstwa step1, jedna step2 , nakładane bez podsuszania.

***

Jedna warstwa step1 – bez podsuszania, jedna warstwa step2 – podsuszana.

***

Dwie warstwy step1 - ostatnia podsuszana, jedna warstwa step2 - bez podsuszania.

Wynik prób: Reakcje omawianego crackle można stosunkowo łatwo kontrolować, dlatego zbędnym wydaje się kupowanie kilku rodzajów step 1 czyli S, M, L dla uzyskania różnych wielkości spękań. Wystarczy rozmiar L, który nakładany jako jedna warstwa da malutkie oczka, a nałożony w dwóch warstwach – wielkie spęki o średnicy kilku centymetrów – zależnie od tego co bardziej pasuje do charakteru ozdabianego przedmiotu.

Przypomina mi to pracę z crackle medium Stamperii, który jest moim ulubionym krakiem, bardzo prostym w stosowaniu i niezwykle przewidywalnym. Oba preparaty dają podobne, bardzo duże oczka, choć przy porównaniu w kryterium wielkości antique crackle wypada zdecydowanie korzystniej, zaś medium w kategorii kształtu oczek (są zdecydowanie bardziej równe i eleganckie). Antique crackle pęka bardziej nieregularnie.

Spękania należy wypełniać w miarę szybko, przed upływem 24 godzin (wbrew temu co zaleca producent), ponieważ zmieniają się w drobną siateczkę, co po użyciu wypełniacza daje wrażenie przybrudzenia dekorowanej powierzchni. Podobnie jak w przypadku innego południowoafrykańskiego kraka firmy Dala (za którym nie przepadam, choć ceni go wiele osób) można ją oczyścić zmywając step 2 pod bieżącą, letnią lub ciepłą wodą (Dalę zmywamy zimną).

O ile crackle antique nie należy lakierować lakierem wodnym tylko poliuretanowym (Uwaga! Lakiery pouliteranowe też moga być lakierami wodnymi!), to po zmyciu reagującego z wodą step 2 nie ma już takiej potrzeby. Jest to więc rozwiązanie dobre dla osób, które unikają zapachu lakierów poli, mają małe dzieci lub tak jak ja tworzą jasne prace.

Na koniec porównanie spękań uzyskanych tym samym preparatem, ale z zastosowaniem różnych technik nakładania poszczególnych składników:

Jednoskrzydła rozdaje skarby

2009-07-07T13:12:00.008+02:00

Zasady candy u Jednoskrzydłej znajdziecie tutaj
Zwykle nie angażuję się w żadne zabawy. Nie chciałabym w takich sytuacjach nikogo pominąć. Dlatego "towarzystwa wzajemnej adoracji" (jak nazwał to ktoś na innym blogu) zupełnie mnie nie interesują, chociaż uważam je (generalnie) za potrzebne i miłe. Z Anią sprawa ma się zupełnie inaczej. Już w kwietniu dostałam od niej "serduszko przyjaźni", co niezwykle mnie wzruszyło.
Z Anią jest...inaczej...
I chociaż serduszko przyjaźni mogłabym podarować bardzo wielu osobom na różnych forach, a w szczególności tym, których okienka można znaleźć na moim blogu, to moja znajomość z Jednoskrzydłą zawsze będzie wyjątkowa.
Od samego początku (jeszcze na forum "gazetowym") jej twórczość niezwykle mnie inspirowała. Lubiłam prace Jadwiszki, Pepe, Lorki, Gohat, Asket itd., ale prace Ani przemawiały do mnie jakimś specyficznym językiem, pełnym kodów i znaczeń, nie dla wszystkich dostrzegalnym. Pamiętam szczególnie dwie rzeczy: herbaciarkę z cytrynami i pudełko w biedronki. Precyzja wykonania i jeszcze to "coś", co towarzyszyło tym pracom sprawiały, że miałam je stale na pulpicie komputera. Potem dowiedziałam się od autorki jak traumatyczne przeżycia towarzyszyły powstawaniu mojej ulubionej herbaciarki... Nie wiem jak, nie wiem w jaki sposób, ale zaczęłyśmy rozmawiać. Ona - mistrzyni i ja - taka sobie rzemieślniczka. Okazało się, że mamy wspólne poglądy na życie, że w tym samym czasie towarzyszą nam te same "fazy" i np. rzucamy się bez opamiętania na ten sam kolor. W tej chwili są to błękity. Mój dom będzie miał w sobie dużo błękitów. I tych szarawych i tych ulubionych - kobaltowych.
Ania błękit umieszcza już od dłuższego czasu we wszystkim, ale jej pojmowanie koloru różni się trochę od mojego. Woli błękit hawajskiej fali od bawarskiego kobaltu porcelany. To jedna z niewielu różnic między nami. Zresztą niewielkich. Teraz razem zmieniamy pracę - zupełnie nic o tym nie wiedząc, podjęłyśmy podobne życiowe decyzje. Tak właśnie jest z Anią i ze mną - możemy się porozumiewać praktycznie bez słów (chociaż i one są potrzebne). Wystarczą nasze prace.
Miałam przyjemność dotykać ich kiedyś podczas Jarmarku Rzeczy Ładnych w Domu Kultury Chorzów "Batory". Naprawdę niezwykłe to uczucie mieć w rękach coś tak dopracowanego i delikatnego, a jednocześnie tak solidnego zarazem. Trzeba Wam wiedzieć, że Jednoskrzydła ostatnie szlify nadaje rzeczom przy pomocy wosku pszczelego. Takie miękkie, pachnące, wypolerowane, wydają się przejmować fakturę z aksamitu. Błękitne hortensje, kropki i tak charakterystyczne dla jej twórczości zawijasy dopełniają wyrafinowanej całości... marzenie każdej toaletki...
Taka też jest Ania: delikatna i bardzo silna zarazem. Mniejsza z tym, że chodzi o candy! I bez "cukierków" ma moje serduszko przyjaźni. Co więcej - ja mam jej! I bardzo się z tego cieszę, bo pojawiła się w moim życiu w odpowiednim miejscu i czasie, kiedy jakoś tam w sobie dojrzewałam artystycznie i zyskiwałam świadomość samej siebie. Mamy odmienny styl, ale tego co nasze nikt nam nie zabierze.
Dziękuję Aniu! Sama w sobie jesteś dla mnie prezentem.

Aktualności

2009-07-05T16:00:00.001+02:00

Postanowiłam zrobić porządek ze swoim życiem. Jakoś tak wyszło, że wszystko zbiegło się w jednym czasie. Wszystko zaczynam od nowa, chociaż wcale nie jestem pewna czy starczy mi na to sił.

Na pewien czas prawie zupełnie zniknęłam z forum decoupage24.pl, chociaż „robienie za mędrca” sprawia mi dużą przyjemność. Miło jest wymieniać poglądy, doradzać komuś, zwłaszcza że nie traktuję robienia rękodzieła jako czegoś niedostępnego zwykłym śmiertelnikom. Wprost przeciwnie – uważam, że każdy może się tym zająć, choć nie każdy ma predyspozycje bycia „mistrzem”. Nie lubię tego słowa, ale prawda jest taka, że na wyżyny (w każdej dziedzinie) wspinają się zawsze nieliczni, ale każdy może nauczyć się wyrażać siebie poprzez sztukę.

Moje ulubione powiedzenie: „Każdy człowiek słowa godzien” (albo w innej wersji: „Każdy słowa wart”) ma tu szerokie zastosowanie. Zawsze znajdzie się coś, co można pochwalić w danej pracy, a jeśli zdarza mi się zwrócić uwagę na jakieś niedociągnięcia, to staram się to robić w sposób konstruktywny, radząc coś bez urażania czyjejś godności. Myślę, że tylko dlatego dziewczyny na forum znoszą to moje wymądrzanie się. (Starszy syn ujął to kiedyś doskonale w swoim wypracowaniu: „Moja mama jezd dyrektorkom. Muwi fszystkim co i jak”). Prosiły mnie nawet o napisanie podręcznika decu, nad czym pracuję właśnie – to również jeden z powodów obniżenia mojej aktywności internetowej. Są też powody znacznie ważniejsze. O przeprowadzce już wiecie, ale zmieniam także pracę i na dodatek postanowiłam zrobić wreszcie porządek ze swoim życiem osobistym. Jak bardzo jest ono trudne, wiedzą ci, którzy są ze mną bliżej. Na szczęście znajduję odskocznię w swoich pracach, choć bywa że aby rozładować stres i napięcie, muszę jednej nocy pomalować cały pokój pudełek… Jakiś wewnętrzny imperatyw nie pozwala mi się załamać i pcha do przodu, chociaż często brakuje sił.

Zamykam się w swoim świecie, bo tylko on daje mi chwilę wytchnienia od trudów codziennego życia, które bywa piekłem. Ale mniejsza z tym… muszę przecież coś zostawić dla siebie.

Wracając do zmiany pracy… Miałam wiele interesujących propozycji. Wybrałam jedną. Były rozwiązania bardziej popłatne, bardziej prestiżowe, bardziej kuszące, ale wybrałam takie, które umożliwi mi to, co najbardziej lubię – taką pracę u podstaw. Nie jestem żadną „Siłaczką” – daleko mi do niej. Taka drobna osoba jak ja, którą biorą najczęściej za stażystkę, a nie za szefową poważnych instytucji, zupełnie się nie nadaje do bycia bohaterką, a już najbardziej bohaterką pozytyw(istycz)nej opowieści. Jednak jest dla mnie chyba jakieś światełko w tunelu… mam taką nadzieję przynajmniej… ;)

Nowe miejsce pracy pozwoli mi rozwinąć skrzydła – w obecnym nie miałam takiej możliwości. Bywało, że musiałam uzyskiwać zgodę na umieszczenie przecinków na plakacie, a odgórne „zmiany w ostatniej chwili” czyniły normalne funkcjonowanie wręcz niemożliwym. Jak można organizować poważny, kilkudniowy festyn, kiedy „władza najwyższa” dzień przed imprezą próbuje zmienić miejsce, gdzie ma się on odbywać, a po dwóch tygodniach ciężkiej pracy bez przerwy, nie dostaję nawet dnia wolnego, bo: „dość już wypoczęłam” jeżdżąc (na własnej benzynie) i załatwiając formalności związane z płatnościami po-imprezowymi?

Jak wspominałam „Każdy człowiek słowa godzien”, więc za swój moralny obowiązek uważam jak najszybsze wykonanie formalności związanych z płatnościami dla zatrudnionych firm i wykonawców, a przede wszystkim podziękowanie tym, którzy dobrze w tym czasie pracowali. Jeśli impreza się nie udała, poczuwam się do całkowitej za to odpowiedzialności, jeśli zaś udała się znakomicie, to przecież nie tylko ja sama jestem odpowiedzialna za jej sukces, ale też grono osób, które ze mną współpracowało. Dlatego tak razi mnie dysproporcja między tym, jak traktuję ludzi z którymi pracuję, a tym jak sama jestem traktowana przez pracodawcę. Szacunek do samej siebie nie pozwala mi się na to zgodzić. Postanowiłam odejść już w zeszłym roku, ale dałam ostatnią szansę „najwyższej władzy” i zgodziłam się zostać jeszcze na rok. Niestety nic się nie zmieniło i jak byłam pomiatana, tak pomiatano mną dalej.

Odchodzę z klasą. Tego chciałam najbardziej. Pozamykałam swoje sprawy, przygotowałam wszystko co trzeba, by imprezy mogły się normalnie odbywać do końca roku. Ostatnia kontrola Regionalnej Izby Obrachunkowej nie wykazała żadnych nieprawidłowości (obejmowała wszystkie lata moich rządów w instytucji). To naprawdę duże osiągnięcie, bo zwykle lista zarzutów RIO jest dość długa. Dyrektorem będę nadal, ale tam gdzie (mam nadzieję ) docenią moje starania. Dostanę duży margines swobody. Cieszy mnie to, że na rękodzieło patrzą tam bardzo przychylnie. Nie pozostaje mi nic innego, tylko DO ROBOTY!

Chyba jest dla mnie jeszcze jakieś światełko w tunelu… Może i sprawy osobiste uda się jako tako ułożyć…

Przeprowadzka, przeprowadzka, przeprowadzka

2009-05-04T14:03:00.004+02:00

To co przechodzę w ostatnim czasie to trzy razy "P" i musiałabym teraz napisać na ten temat kilka wyrazów uznawanych za niecenzuralne. Wszystko wlecze się niemiłosiernie. Żyję na pudłach, a mężydło twierdzi, że przyśpieszanie czegokolwiek działa tylko na naszą niekorzyść. Nie jestem jeszcze w domu, ale już prawie nie jestem w mieszkaniu. Znalezienie czegokolwiek graniczy z cudem, nie ma gdzie chodzić, bo wszystko zastawione, a mały warsztat między szafką a telewizorem pracuje pełną parą.

Na tym niewielkim skrawku podłogi, przykrytej grubą folią, tworzą się sztukaterie, ozdabiają pudełka i inne przedmioty użytkowe, odnawiają i czyszczą starocie, którym moje ręce dodają blasku i gdzie odkrywają dawno zakurzoną świetność rzeczy, uznawane czasem za warte wyrzucenia na śmietnik lub złom.
Ręce pełne roboty i jeszcze mój ukochany ogród, w którym króluje perz i mlecze, bo kto by miał na to czas w trakcie budowy?
Nawet nie pokazałam swoich jajek na forum. Zresztą nie było mnie tam chyba ze dwa miesiące. Aż nieprawdopodobne, że tyle udało mi się wytrzymać bez dziewczyn, chociaż nie zauważyłam nawet kiedy czas przeleciał mi przez palce.
Tutaj też nie pisałam od dość dawna. Pora nadrobić decu-zaległości.

Na początek pudełko na pasmanteryjne drobiazgi:

Komplet z fuksjami:

Cłopięce wieszaki i wieszaczki:

Dwa pierwsze jaja mają około 23 cm wysokości (to te z pasmanterią - fotografowane świeżo po przyklejeniu tasiemek, dlatego wyglądają one na pofaudowane), reszta standardowo 6 cm.

Więcej tradycyjnie na http://picasaweb.google.pl/handmadepaniB

Trochę radosnej twórczości w mroku zimy

2009-03-30T12:44:00.003+02:00

Podobno "złej baletnicy szkodzi rąbek u spódnicy", ale światło do fotografowania jest naprawdę fatalne. Podziwiam zdjęcia Magdy z Rustic Home i innych dziewczyn, ale żeby wyjść na dwór musiałabym przeskoczyć cztery piętra z tym całym majdanem. Dlatego zostaję w domu i płaczę nad rozładowanymi bateriami. Żeby uchwycić w miarę nieźle jedną rzecz, muszę użyć paczki akumulatorków.
Cóż - trudno. Jest jak jest i lepiej nie będzie. W końcu przyszły długo oczekiwane cebule i kłącza, które zamówiłam wieki temu. Z opóźnieniem, ale również z przydatnymi gratisami - bylin i cebulowych nigdy dość! Cebule są, a pogody na sadzenie "niet". Zimno, siąpi, wiatr wdziera się pod kurtkę... nawet na budowie spędziłam mniej czasu niż zwykle, bo w ponury nastrój wpędziły mnie zapłakane okna.

Dość długo odnawiałam powłokę tej figurki. Była w tak opłakanym stanie jak dzisiejsza pogoda, z dużą ilością ubytków i liszajami schodzącej farby. Część uszkodzeń zalepiłam, kilka zostawiłam jako znak patyny czasu. Efekt mnie nawet zadowala, choć matowy lakier nie należy do moich ulubionych wykończeń, a praca była trudna, żmudna i długotrwała.

Wpadłam też w manię wybielania, ale póki co nie przekracza to jeszcze rozsądnych granic. Jak zrobić coś z "niczego" pokazują poniższe zdjęcia:

[Zdjęcia surowych przedmiotów pochodzą ze strony www.decoupage.art.pl]

Wreszcie trochę koloru, który teoretycznie powinien osłodzić mi życie.

Pudełko z lawendą stanowi komplet z pojemnikiem na sól, wykonanym ponad rok temu w innej kolorystyce, ale tym samym stylu.

Sekretarzyk, w którym zakochałam się miłością wielką i odwzajemnioną. Jego dekoracja wypłynęła gdzieś z głębi mnie, przywodząc na myśl ulubioną książkę z wczesnego dzieciństwa: "Jadwiga i Jagienka", o któlowej Jadwidze i jej służącej o tym samym imieniu. Kto powiedział, że średniowiecze jest "ciemne"? Tak wiem... Johan Huizinga i jego "Jesień średniowiecza"...

Co z tego, że podobno mroczna, kiedy taka ciekawa i tak mało zbadana? Mam w zanadrzu jeszcze kilka prac nawiązujących do tego okresu, który uwielbiam. Zwłaszcza gotyk płomienisty budzi moje ciepłe uczucia, kiedy to tylko chwila dzieliła sztukę od nazwania jej renesansem.

Na koniec posta klucznik, który ma zawisnąć w przedpokoju, w towarzystwie dwóch dam autorstwa Alfonsa Muchy. Secesja - równie ulubiony okres w dziejach sztuki. Tu potraktowałam motyw z przymrużeniem oka, gdyż w pracach nawiązujących do wspomnianego okresu łatwo popaść w trywializm z jednej, a z drugiej strony w ślepe odwzorowanie.

Praca o bardzo prozaicznej myśli przewodniej... to połączenie kolorów idealnie pasuje do... płytek... a może to płytki dobrałam do dodatków? Z moją planistyczną naturą: i jedno i drugie. Znajomi śmieją się, że już na etapie planowania budynku, wiedziałam jakie kubki zawisną w kuchni. Nie wiedziałam, bo nie miało tam być żadnych wiszących kubków ;)

Pchli targ i polska edukacja

2009-03-27T13:47:00.005+01:00

Od ponad roku bezskutecznie poszukuję serwetki, którą zużyłam do zrobienia mega-jaja. W przyszłym tygodniu mam kolejną wystawę i tym samym ani chwili wolnego. Na kuchni gary, przy wejściu pełno piasku, a ja padam na twarz i zasypiam w ubraniu i makijażu. Sam decoupage nie męczy mnie tak bardzo, jak dowożenie dwóch moich synów - młodszego do przedszkola w sąsiedniej dzielnicy, starszego do szkoły 30 km dalej. Nie byłoby w tym nic dziwnego, przecież mamy się tam przeprowadzić za czas jakiś (mam nadzieję niedługi), ale jego przenosiny nastąpiły dość niespodziewanie, tuż po feriach, po kolejnym pobiciu. Zamykanie małego dziecka w szatni i pastwienie się nad nim w pięciu, albo w trzech w ubikacji, spychanie z ławki, zabieranie rzeczy, wymuszanie haraczy, przez takich sam jak on uczniów szkoły podstawowej... czy to można nazwać osiągnięciami polskiej edukacji? I jeszcze rodzice, którzy zachęcają dzieci do tego typu aspołecznych zachowań, jak izolacja niechcianych członków grupy (w podobnej sytuacji było czworo dzieci z samej tylko klasy starszego syna) i tworzenie "kółek wzajemnej adoracji".
Po kolejnym pobiciu wkurzyłam się nie na żarty. Zlekceważyłam teściów, którzy byli przeciwni mojej decyzji i zrobiłam wszystko, żeby moje dziecko było bezpieczne. I obserwuję efekty. Syn zmienił się z chwili na chwilę. Jest spokojniejszy, szczęśliwy, zachwycony nowymi kolegami. I ta przychylność rodziców, do której zupełnie nie przywykłam... Zadziwiające, ale stworzyli sobie samoistnie małe kółko rękodzieła. Spotykają się i wspólnie robią rzeczy, które później sprzedają na przedświatecznych kiermaszach, zdobywając tym samym pieniądze dla dzieci. Sama kupiłam stojak z kurą - inspirowany Jagodowym zagajnikiem Ity http://jagodowyzagajnik.blogspot.com/ i http://www.schaefer-boutique.pl/ i własnoręcznie spawany przez jednego z ojców i ozdobiony przez panie, które miałam zresztą przyjemność poznać osobiście. Stojak będzie idealny do fotografowania moich decu wieszaków ( zawsze mam z nimi problem) i do wieszania okazjonalnych dekoracji.
Szkoła jest malutka, dlatego zupełną nowość stanowi dla mnie fakt bezpośredniego podejścia dyrektorki do rodzica i ucznia. Nauczyciele, którzy mają czas dla każdego, bo klasy są niewielkie. Dwa języki obce, zamiast jednego. Można mnożyć zalety tego rozwiązania. Może jesteśmy tam zbyt krótko, bo nie znajduję wad... Czasem czuję się wręcz jak w szkole prywatnej... cóż za przeskok w stosunku do wielkiej aglomeracji, gdzie nikt nie miał czasu zajmować się "moimi" problemami. Jeśli chodzi o przyjemniejsze rzeczy, to zupełnie pochłania mnie Pchli targ http://pchli.blogspot.com/ . Wchodzę tam tylko na chwilę, później znów i znów... jedną ręką podpisując dokumenty, albo odpowiadajac na pisma, drugą klikając na to, co mnie interesuje. Nabyłam tam wiele pięknych przedmiotów do nowego domu: tace, patery, szklane klosze, słoje, półkę i masę innych drobiazgów, które "robią wnętrze"
Na razie wstawiłam tam jedną rzecz - na próbę. Z pewnością przy przeprowadzce trochę się ich znadzie. Tymczasem ozdabiam swój dom wirtualnie, chodząc po nim w myślach i ustawiając nowe zdobycze w poszczególnych pomieszczeniach.
Ostatnio wydębiłam od zaprzyjaźnionej osoby trochę ziarna pszenicy. Kury na tym nie ucierpią, a ja będę miała nader świąteczną dekorację. Sialiśmy co prawda rzeżuchę, ale z moich dzieci marni ogrodnicy... rzeżucha padła z braku wody i jadła... Pszenicy dopilnuję osobiście.
Powoli wszystko zaczyna się toczyć w wielkanocnych klimatach. Tylko zimno jest stale i nie jestem w stanie wejść do ogrodu z porządkami. Swoje rabaty zaczęłam robić na długo przed budową, dlatego jest sporo roślin, nad którymi trzeba popracować. Nie mogę się doczekać cieplejszych dni z motyką.
Zdjęcia pochodzą z ubiegłego roku. Nowsze pisanki ciągle tkwią w miniaturowej lakierni.

Kurs trzy w jednym: decoupage na skórze, na czarnym tle, z użyciem pędzelka w kształcie wachlarza.

2009-03-23T11:25:00.003+01:00

Z pewnością zastanawiacie się czasem nad dekoracją jakiejś nietypowej powierzchni, albo macie ochotę na decu na ciemnym tle, ale nie za bardzo wiecie jak się do tego zabrać... Ten trochę nietypowy kursik 3 w 1 powstał z takiej właśnie potrzeby chwili. Czasem warto spróbować czegoś nowego. Polecam!
Moja metoda ma kilka zalet: ułatwia pozycjonowanie motywu, zwiększa przyczepność do podłoża (pod warunkiem, że poszczególne etapy wykona się bardzo starannie) i ułatwia pracę. Jest przy tym bardzo prosta do wykonania, nawet dla kogoś początkującego i dość trwała. Bardzo śliskie pudełko, które ozdabiałam tą metodą przetrwało ponad rok w pokoju dzieci i to bez żadnego uszczerbku.

Przystępując do zrobienia dekoracji na skórze (podobnie jak przy każdej pracy) musimy zgromadzić niezbędne narzędzia i materiały. Potrzebne będą:

- płyn do mycia naczyń
- farba akrylowa (w moim przypadku kolor krem z palety Leroi Merlin, oraz hobbystyczne farbki akrylowe w małych tubkach w kolorze sienny palonej oraz żółtym)
- motyw z serwetki wraz ze spodnią warstwą
- klej do decoupage (zastosowałam uniwersalny i sprawdzony na różnych powierzchniach colla velo stamperii, ale może być jakikolwiek inny)
- lakier w spray'u
- nożyczki
- pędzelki o różnych grubościach
- pędzel w kształcie wachlarza
- naczynie do mieszania farbek (w moim przypadku po kozim serku)
- przedmiot do ozdabiania (plecak)

Etap pierwszy, to dokładne odtłuszczenie powierzchni, którą trzeba ozdobić. Wykonałam to przy pomocy ciepłej wody i płynu do mycia naczyń „Ludwik”.
Wycięłam też bardzo dokładnie motyw i zostawiłam spodnią warstwę serwetki. Będzie ona stanowić bazę naszej pracy.

Następnie przykleiłam spodnią warstwę do przedmiotu przy pomocy colla velo, robiąc najpierw na środku małą plamkę z kleju, przykładając serwetkę do tego miejsca, a następnie nakładając klej w kierunku od środka na zewnątrz – w ten sposób daje się opanować nawet takie nieprzewidziane reakcje serwetki jak pchnięcie czy rozciąganie się. Starajcie się robić to w miarę dokładnie, ale zmarszczki i małe bąble przy tak gładkim przedmiocie są nieuniknione.
Wybrałam najdroższy znany mi klej tylko dlatego, gdyż sprawdziłam go wcześniej na bardzo różnych powierzchniach, a z braku czasu chciałam mieć pewność jego skuteczności. Każdy może użyć tego co ma pod ręką.

Ewentualne niewielkie niedoskonałości udaje się zwykle zamalować na dalszym etapie pracy.
Sporym utrudnieniem był fakt, iż plecak jest zrobiony z miękkiej skóry, która ugina się pod wpływem nacisku pędzla. Dlatego starajcie się wybierać raczej sztywne przedmioty.
Do tej części pracy mniej doświadczonym osobom polecam małe, ścięte pędzelki, które doskonale poprawiają komfort i precyzję pracy. Moje kupiłam za kilkanaście złotych w pobliskim supermarkecie.

Po wyschnięciu motywu nałożyłam na niego zwykłym pędzlem warstwę farby akrylowej w kolorze kremowym - dbając o to, by pozostawić niezamalowane brzegi.

Następnie użyłam pędzelka w kształcie wachlarza, którym rozprowadziłam nadmiar farby od środka na zewnątrz motywu.

Do małego pojemniczka wycisnęłam trochę farby w kolorze sienny palonej i obok nieco żółci. Zanurzyłam „brudny” z poprzedniej farby pędzel w tych dwóch kolorach, bez ich rozcierania. Każda część pędzla miała w związku z tym nieco inny kolor, a na połączeniach kolory farby samoistnie się przenikały.

Malowałam brzegi motywu znów od środka na zewnątrz, coraz bardziej mieszając kolory farb, aż do uzyskania pożądanego efektu sierści.

Po wyschnięciu tak przygotowanego tła nakleiłam właściwą warstwę serwetki.
Jeszcze tylko ostatnie poprawki przy pomocy farby podkładowej i pędzelka w kształcie wachlarza, kilka warstw lakieru w spray'u i oto efekt:

Kolor, kolor i jeszcze raz kolor

2009-03-18T09:34:00.002+01:00

Dla odmiany trochę moich prac (/tac). Zawsze dałoby się coś poprawić i ulepszyć... taki mam generalnie do nich stosunek. Wyjątkowo dumna jestem tylko z tacy z motywem róż i bluszczu - była moją pierwszą na nóżkach, a później hurtowo posypały się następne. Przy każdym użyciu robię jej krzywdę. A to obiję, a to coś rozleję, ale różana taca dzielnie się trzyma. Moje dwie lewe ręce póki co jej nie "wyszczerbiły" ...chyba dość solidnie ją wykonałam... i z heroizmem nosi to, co w niedzielne poranki przygotuje mamie syn, który chce zostać kucharzem ;)

Przypominam sobie z uśmiechem historię innej tacy mojego autorstwa (sepia i ugier z aniołami,) która zupełnie nie tknięta przetrwała ubiegłoroczne tornado, deszcz i gradobicie. Zostawiona na zewnątrz na pastwę losu, została znaleziona przez właścicieli dopiero po dłuższym czasie - kto miał wtedy głowę do takich drobiazgów?!

Tace są różne: mniejsze i większe, na nóżkach i bez. Ale ta płaska powierzchnia daje nieograniczone wręcz możliwości stosowania dużych wzorów i to w nich uwielbiam! W końcu decoupage zaczynałam od... rodzinnego stołu, który miał duże ubytki po szlifowaniu. Sprzedany jako lity i bukowy, po jakimś czasie zaczął pękać. Poddany odnowieniu okazał się jednym, wielkim wiórem w środku. Nowoczesne meble... ech... szkoda gadać!

Bielenie Gustawa

2009-03-17T11:50:00.008+01:00

Wchodząc na różne blogi i strony internetowe, mam wrażenie, że wszystkich dookoła ogarnęła mania wybielania wszystkiego, co stanie nam na drodze. Wszędobylski styl gustawiański w swej skrajnej postaci otacza nas zewsząd i osacza swoim sterylnym blaskiem. Wyrafinowanym, eleganckim, a jednak dość niepraktycznym i nieprzystępnym.

Tak charakterystyczne (zwłaszcza dla blogów skandynawskich) wybielone wnętrza są z pewnością odpowiednie dla osób samotnych, bezdzietnych małżonków oraz ludzi, którzy odchowali już i wypuścili z gniazda swoje pisklęta. Nie wyobrażam sobie rodziny takiej jak moja - z parką wszędobylskich, acz uroczych bachorków - w przestrzeni poukładnej niczym scena, na której za chwilę rozgrywać się będzie sztuka codziennego życia.
Moje własnoręcznie przerobione krzesła z nową, wysyblimowaną tapicerką, w kilka dni później stały się obrazem nędzy i rozpaczy, z wypisanym na sobie menu z całego tygodnia. I bądź tu człowieku elegancki!

Jednak nawet ja - wielbicielka koloru pod każdą postacią, dałam się uwieść wyszukanej elegancji stonowanych dodatków. Dzieci są już większe, więc przybywa mi możliwości realizacji snutych od dawna planów, uczynienia z niewielkiej chatki, prawdziwego domu. Funkcjonalnego, w pełni odpowiadającego naszym potrzebom i wyrafinowanego zarazem.
To "wyrafinowanie" w naszym przypadku musi mieć swoje granice. Wąż osobisty za każdym razem, gdy rzucę jakimś pomysłem mówi: "Pokaż mi to! Muszę to zobaczyć zanim się zdecyduję." I kiedy tłumaczę, że tego jeszcze nie było, nigdzie nie widziałam podobnego rozwiązania i jestem pierwsza, z reguły przecząco kręci głową. Potem zaczyna się przekonywanie, namawianie, argumentowanie, a na koniec owego -ania okazuje się, że to od początku był jego pomysł niestety...
W czasie budowy przechodziliśmy wiele spięć i chociaż z reguły zupełnie się nie kłócimy, to dochodziło do wymiany zdań: a to na temat niszek w postumencie kominka i w ścianach, a to szprosów w oknach, a innym razem murków w kuchni... Jednak wąż osobisty kilka razy zdołał mnie zaskoczyć... choćby w kwestii profili nadokiennych, urozmaicających architekturę domu. Pół roku przekonywałam go choćby do styropianowych, zupełnie prostych obramowań nad drzwiami i oknami. Aż pewnego dnia odwiedziliśmy firmę specjalizującą się w produkcji tego typu ozdobników i tak się zapalił do tego pomysłu, że zakupiliśmy nawet zworniki nadokienne... oczywiście ściśle wg. jego pomysłu ;)
I łazienka na górze... kto by się spodziewał, że zdoła tak zaszaleć? Czarno-białe retro płytki... [niestety spartolone przez papieża polskiego kafelkarstwa.]
Tak. Stwierdzić należy, że wąż osobisty ma wiele zalet. Jego druga żona będzie miała z niego z pewnścią większy pożytek niż ja, co nie przeszkodzi nam zapewne dobrze się czuć w swoim towarzystwie. Nawet chętnie się z nią zaprzyjaźnię. To takie praktyczne ;) !
Ale wracając do meritum: białe dodatki... Pchli targ zupełnie mnie pod tym względem pochłonął http://pchli.blogspot.com/ . Dla kogoś, kto tak jak ja poszukuje ciekawych dodatków, jest to miejsce idealne pod wieloma względami. Jednak nie poprzestaję na tym: właśnie dotarła do mnie cudowna żardiniera ("zwana przez niektórych korytkiem"), która nie bez przyczyny gości na tak wielu blogach. Zawdzięczam ją Paulinie z Oranżerii http://oranzeria.com/ . Zamówiłam tam równie urocze lustro do przedpokoju - zobaczymy co z tego wyjdzie, gdyż pochodzi z ubiegłorocznej kolekcji.

Przypadkiem w kwiaciarni dostałam dodatki do łazienki - również żardiniery, ale metalowe, które po niewielkich przeróbkach (suchy pędzel + srebrna porporina w płynie) i powieszeniu jedna nad drugą, będą przechowywać zwinięte w rulony ręczniki i drobiazgi kąpielowe.

Do tego mały dzwonek na taras z ptaszkami, kilka uroczych, pasmanteryjnych drobiazgów (np. do poduszek), i parę dodatków które w drodze... uff... to by było na tyle... ostatnio nie mam zbyt wiele czasu, żeby pisać. I codziennie to kiepskie światło do fotografowania - wszystkie zdjęcia wychodzą ponure. (Rano padał nawet śnieg.)
Cóż... sporo się tego nazbierało...

Stencil na ścianie

2009-03-12T13:12:00.004+01:00

Potrzebne materiały:
-gąbka lub pędzel o sztywnym włosiu, najlepiej równo ściętym
(przy bardziej skomplikowanych wzorach najlepiej sprawdza się pędzel do szablonów o rozmiarze "0" - czyli najmniejszy z dostępnych)
-gęsta farba akrylowa (najlepiej emalia akrylowa)
-farbki akrylowe w małych tubkach
-pudełko do mieszania farb (w moim przypadku po margarynie)
- gazik jednorazowy
- wata
- kawałek nitki
- szablon
- klej mocujący
-ołówek
-rękawiczki gumowe

Gromadząc materiały pamiętajmy o dobraniu motywu do wielkości pomieszczenia. Szablon możemy kupić, lub zrobić własnymi siłami, posługując się ostrym nożykiem. Duży wybór szablonów mają obecnie supermarkety budowlane, można je też dostać w sklepach z materiałami do decoupage’u – zwłaszcza internetowych.

Najważniejszy jest pomysł i garść porad technicznych. Bardzo istotne jest to, by farba była dość gęsta – można ją zostawić bez przykrycia na godzinę lub dwie, by zgęstniała. Doskonale sprawdza się farba z końcówki puszki – jest wystarczająco gęsta by nie ściekać z pionowych powierzchni.

Najlepsze pędzle są sztywne, równo ścięte – doskonale sprawdzają się specjalistyczne, ale równie dobre są „szczeciniaki” pożyczone od dziecka w wieku szkolnym.

Ponieważ najlepsze efekty daje posługiwanie się prawie suchym pędzlem, przygotowujemy domowym sposobem narzędzie, które ustrzeże nas od nadmiaru farby. Robimy kulę z waty, owijamy ją jednorazowym gazikiem i obwiązujemy nitką. Pędzel umoczony w farbie delikatnie wgniatamy w nasz „opatrunek” i tym sposobem pozbywamy się jej nadmiaru. Nawet pod koniec pracy tampon z waty jest na tyle chłonny, by poprawić jej komfort.

Przystępujemy do pracy. Najpierw przy pomocy szablonu i ołówka oznaczamy na ścianie położenie motywu. Dzięki temu nie zgubimy się pracując na dużej płaszczyźnie. Wbrew pozorom bardzo łatwo stracić wtedy orientację.

Następnie nalewamy do pudełka trochę jasnej, gęstej farby – w moim przypadku pastelowej orchidei duluxa. Pryskamy klejem montażowym/pomocniczym na spodnią stronę szablonu, przyklejamy go do ściany i tapujemy (uderzamy lekko pędzlem prostopadle do malowanej powierzchni, miejsce przy miejscu).

Na początku mojej pracy z szablonami użycie kleju montażowego wydawało mi się zbędne i tak jest w przypadkach, kiedy stosujemy tą technikę sporadycznie i na małych powierzchniach. Jednak użycie kleju bardzo pomaga w pozycjonowaniu motywu i zapobiega przesuwaniu szablonów – zwłaszcza dużych, a w przypadku mniejszych, ale skomplikowanych, zapobiega z kolei wnikaniu farby pod spód i jej późniejszemu rozmazywaniu. To przydatny preparat dla tych, którzy polubią pracę z szablonami i będą je stosować dosyć często.

Po wyschnięciu farby przystępujemy do przygotowania drugiej, zasadniczej warstwy motywu. Do naczynia z jasną farbą wyciskamy odrobinę koloru czarnego i czerwonego, a także brązowego. Delikatnie mieszamy je ze sobą ale tak, by uzyskać stopniowanie koloru. Część farb mieszamy z jasną farbą podkładową (by uzyskać jaśniejszy odcień), a część z ciemną (by uzyskać odcień ciemniejszy).

Nie możemy zapomnieć o wyciskaniu nadmiaru farby w nasz „opatrunek”. Po chwili uzyskamy bardzo ciekawe kolorystyczne przejścia.

Tapujemy mocniej i ciemniejszą farbą przy brzegach motywu, zmniejszając siłę nacisku i rozjaśniając kolor bliżej środka. Sam środek pozostawiamy jasny.

Nasilenie koloru i efekt cienia możemy uzyskać powtarzając tapowanie po wyschnięciu farby i nakładając jeszcze kilka warstw. Możemy też lekko przesunąć motyw (efekt cienia).

Na początek proponuję przetestować tą technikę na kartce papieru. Jest prosta i daje ciekawe efekty, jednak bez tej „wprawki” robienie poprawek na ścianie może być kłopotliwe i zapewnie dużo droższe od kilku zużytych w tym celu kartek.

Oto widok gotowej dekoracji na ścianie:

... i jej poszczególne elementy:

Różne niepowodzenia i malutki sukcesik...

2009-03-10T11:49:00.003+01:00

Nie chorowałam od kilku lat, ale w końcu i mnie zmogło... Kilka dni bez czapki robi swoje. Ach ta próżność... zrobiłam sobie stylowy kok, tak bardzo odbiegający od codziennego siana na głowie i chyba pierwszy raz w życiu postanowiłam nie psuć sobie fryzury. Wydawało się, że wiosna tuż tuż, a tymczasem mamy kolejne opady śniegu.
Jestem chora, wyglądam jak z krzyża zdjęta, co zresztą zupełnie nie zwalnia mnie od domowych obowiązków. Jestem jak te zaśniedziałe, stare sztućce, które znów powinnam wyczyścić...
Prawie codziennie jestem na budowie. Miało być jak w marzeniach...

...ale prawda jest taka, że ta końcówka najbardziej się ciągnie... Przynajmniej udało mi się zmobilizować Jaśnie Pana Kafelkarza do zrobienia fali z płytek karo, na połączeniu kuchni z salonem. Od dawna o tym marzyłam. J.P. Kaf potrzebował co prawda wydatnej pomocy węża osobistego [oczywiście mojego węża ;) - tożsamośc seksualna pana majstra nie jest mi aż tak osobiście znana], pomoc owa objawiała się koniecznością narysowania Jaśnie Panu linii na podłodze, a później przeniesieniem jej przy pomocy flamastra na każdą z osobna płytkę, co wąż uczynił z poświęceniem i własnoręcznie. Na szczęście poprawić należy jedynie wycięcie w trzech płytkach, co w zaistniałej sytuacji jest prawdziwym sukcesem.

W najbliższym czasie czeka nas jeszcze kilka równie poważnych wyzwań, a za mniej więcej dwa miesiące najpoważniejsze - przeprowadzka i wielkie sprzątanie. Oczywiście nie w tej kolejności. To pierwsze porządki w życiu, na które czekam z taką niecierpliwością.
Jeden z ostatnich etapów przed malowaniem... Za kilka chwil powstanie ścianka z cegły klinkierowej - obudowa komina. Niestety cegła jest porowata, a zaprawa jest jednocześnie fugą i spoiną. Nie można jej nadmiaru rozmazywać mokrą ścierą, jak to miało miejsce na górze, tylko należy po wyschnięciu wydrapać szczotką.
Czy J.P. Kafelkarz sobie poradzi??? To już w kolejnych odcinkach. Tymczasem wysłaliśmy go na krótkie szkolenie pt.: zaprawa i ja.

Jestem chora i przygnębiona, ale pocieszam się ostatnim osiągnieciem - wyjątkowo nie na niwie budowlanej... Kiedyś piekłam chleb razem z babcią. Zawsze wymagało to wiele wysiłku i masę czasu, ale wrażenia były niezapomniane. Teraz, kiedy mam wytęsknioną maszynę do pieczenia (błogosławieni bądźcie Teściowie!), na pierwszy rzut poszły moje ulubione bułeczki z dziurką i serowo-rodzynkowym nadzieniem. Później chleb - zapachniało w całym domu, ale któryś z moich łobuzów uchylił w trakcie pieczenia szybkę... [oczywiście "niechcący mamusiu" i oczywiście "przez przypadek"...], a może również sama coś zrobiłam nie tak... no i z pieczywa zrobił się wielki kluch z pięknie przyrumienioną skórką. Ale raz drugi był lepszy - nie odstępowałam maszyny na krok! I są wyniki. Nie mówię tego sobie za często, ale jestem odrobinę z siebie dumna. [W końcu sama wcisnęłam guzik! ;) ] Co prawda jest trochę za słodki i za słony jednocześnie, ale zmodyfikuję to, co znalazłam w przepisie i już uaktywniłam zakwas na następny wypiek, karmiąc mąką i wodą butelkowy żurek.

Dzieci

2009-03-05T14:13:00.002+01:00

Jak już pisałam - lubię otaczać się pięknymi przedmiotami i chyba zaraziłam tym też moje dzieci. Nie dalej jak wczoraj starszy syn zaczął wyciągać pudło z pasmanterią i kiedy zabroniłam mu tego, powiedział: "No mamo! Chyba nie zabronisz mi craftować?!"
No pięknie...- pomyślałam - następny...
W sumie nie powinnam się dziwić. Decoupage zaczynał razem ze mną, ale odpuścił sobie na czas jakiś, a teraz przyszła kolej na inne techniki. Szczególnie scrapbooking. Grzechem byłoby trzymanie tych wszystkich puncherów i stempli pod kluczem, kiedy czekają na nie głodne zabawy ręce i oczy.
Już jakiś czas temu chłopcy wybrali sobie motywy przewonie do nowych pokoi: starszy uwielbia wszystko co związane z piratami, młodszy kocha misiaki i takie też są komplety wyprodukowane specjalnie dla nich. Czekają tylko na odpowiednią chwilę, która (mam nadzieję) tuż tuż...

Wbrew pozorom z motywami dziecięcymi pracuje się bardzo ciężko. Łatwo zahaczyć o banał i przesadzić w doborze kolorów. Ale ruchome przedmioty mają tą zaletę, że bardzo łatwo wymienić je na inne - kiedy dziecko dorasta, albo po prostu przerobić z użyciem innych motywów. Nie trzeba od razu przemalowywać ścian i zdzierać tapety... Poza tym są bardzo trwałe - używamy ich już prawie dwa lata i nic się z nimi nie dzieje, ale zależy to również od ilości warstw lakieru i jakości wykonania.

Trochę drobiazgów

2009-03-04T19:28:00.002+01:00

Kiedy moje mieszkanie (najpierw pierwsze, a potem drugie) było nijakie i robione bardziej pod dyktando innych, niż moje własne, pomyślałam sobie, że muszę to zmienić, tchnąć jakieś życie w te pospolite sprzęty z masowej produkcji...
Nie było łatwo. Doskwierał nam ciągły brak funduszy, żyliśmy we trójkę z jednej, niewielkiej pensji i starczało ledwie na podstawowe rzeczy... Tu przyszła pora na rękodzieło, ale tak naprawdę zmiany wymagałam sama, potrzebowałam umeblować się najpierw od środka, zmienić coś w sobie, przestać być zahukaną przez otoczenie szarą myszą. I stało się... po latach oczekiwania, starań, zabiegów, kiedy straciłam już nadzieję... dostałam w końcu pracę, która pozwoliła mi rozwinąć siebie i przede wszystkim zrobić coś, ze swoim otoczeniem.
Jeszcze pięć lat temu moją garderobę można było policzyć na palcach ręki. Były to głównie spadki po Mamie, ledwo trzymały się na mnie. Miałam dwie bluzki i jeden kilkuletni kostium, w których chodziłam non stop do pierwszej wypłaty. A kiedy już ją otrzymałam kupiłam to i owo. I wtedy wąż osobisty powiedział z podziwem i niedowierzaniem: "Ty masz gust?!." A trzeba wiedzieć, że byliśmy już ładnych "parę" lat po ślubie...
Jednak te trzy słowa i zmiana jaka nastąpiła w środku, dodały mi nieco pewności siebie i pozwoliły przy pomocy dodatków odmienić nie tylko swój wygląd, ale i przestrzeń dookoła siebie.
Czasem kilka dodatków tworzy całe wnętrze. Tych kilka drobiazgów: jakiś świecznik, firanka, zasłona, przedmiot ozdobiony w decoupage'u, jakiś aniołek, którego normalnie nie kupiłabym za skarby świata, lustro z targu staroci... wszystko to sprawia, że czuję się u siebie "jak u siebie w domu".

Serwis

2009-03-02T22:09:00.002+01:00

To już nie zakupowa przesada... to istne szaleństwo... ale kiedy przeprowadzka tuż tuż, człowiek jest w stanie naruszyć swoją "żelazną rezerwę" w celu nabycia wymarzonego przedmiotu, który nigdy więcej może się nie trafić.
Tak było z tym serwisem, jedynym i dość osamotnionym wśród krzykliwych, wzorzystych krewniaków, bijących po oczach dramatycznym w swej feerii barw, marketowym dizajnem...

Kilka lat temu, przy okazji wizyty w zaprzyjaźnionej galerii ze starociami, nabyłam te dwa przedmioty: malutką cukierniczkę i serwetnik. Pamiętałam o nich, ale dopiero po przyłożeniu do pozostałych części serwisu okazało się, że tworzą piękną, spójną całość. I pamiętam, że zastanawiałam się w sklepie, którą cukiernicę wybrać: mniejszą z nieco poszarzałymi brzegami, ale za to starszą, czy nowszą, większą, ale młodszą... wybrałam i zrobiłam dobrze. Mam teraz dwie cukierniczki o różnych wielkościach i piękny zestaw na wszelkie okazje, w tak ulubionym przeze mnie, świetlistym i oszczędnym stylu, gdzie jednolitą biel przedmiotów, przełamują jedynie wypukłe ormamenty.

Nareszcie po!

2009-03-02T20:10:00.002+01:00

W końcu koniec urodzinowego rozgardiaszu, który ciągnie się już trzeci dzień. Najpierw były urodziny właściwe - pełne porządków i przygotowań do przyjęcia. [Z chwilą dla siebie o 21.30, kiedy to - jak co roku - usiadłam z kubkiem gorącej herbaty i własnymi myślami nad przemijającym losem i nieuchronnie biegnącym czasem...] W końcu dzień imprezy dla rodziny, a dzisiaj znowu... w pracy.
Odpuściłam pracownikom podobne "okoliczności przyrody" - z czego się bardzo cieszą, ale sama muszę dochowywać tradycji i przyjmować delegacje z kwiatami. To miłe, ale jednak dość męczące, zwłaszcza że lubię wszystko robić sama - od kanapek począwszy, na ciastach skończywszy. Jednak bez pomocy pracownic, takie sprawne i zorganizowane "techniczne" potraktowanie problemy nie byłoby możliwe. Szkoda, że nie mam takiej ekipy w domu... życie było wtedy znacznie prostsze.
Jestem zmęczona, ale nie mam na co narzekać. Było dość miło. Poza tym dostałam sporo kwiatów, komplet doskonałych wierteł Bosha, trochę białych osłonek ("Sama je sobie zdekupażujesz!"), i przede wszystkim cudowną maszynę do chleba, o której marzyłam od bardzo dawna. ...Czy jest coś wspanialszego niż chrupiąca skórka razowca na oliwie i z pestkami dyni o poranku?
...No i obietnicę zakupu mini-wiertarki od osobistego węża..., który podobno coś mi tam życzył, kiedy spałam, ale chyba nie do końca...

Ponadto robiąc (zasadniczo) spożywcze zakupy nabyłam za niewielkie pieniądze cudowny, 21 elementowy serwis porcelanowy, kawowo-herbaciany. Do pary z ponad stuletnią cukierniczką i serwetnikiem, o prawie identycznych ornamentach... ale to już w następnym poście... Teraz czeka ulubiony serial. Cóż... człowiek kultury musi się czasem odmóżdżyć po ciężkim dniu...

Decoupage na tkaninie - kurs obrazkowy

2009-02-27T11:57:00.002+01:00

Ozdabiając niewielkie przedmioty często zadajemy sobie pytanie, jak możemy je zapakować w atrakcyjny sposób przy stosunkowo niewielkim nakładzie pracy. Polecam woreczki własnej roboty, które mogą służyć zarówno jako opakowanie jak i np. uzupełnienie kalendarza adwentowego.
Woreczki wykorzystać można również do przechowywania suszonych kwiatów i ziół, a także do pakowania prezentów. Zastosowań jest wiele (dwa z nich widać na załączonych obrazkach), a metoda dekorowania bardzo prosta.

Potrzebne będą:

 woreczek
 klej do tkanin np. colla velo firmy stamperia lub jakiekolwiek medium do tkanin - np. firmy dala
 płaski, miękki pędzelek
 nożyczki
 serwetka
 kawałek folii aluminiowej
 papier do pieczenia
 żelazko (>150 stopni C)

Wycinamy motyw. Do środka woreczka wkładamy kawałek folii aluminiowej po to, by zapobiec sklejeniu tkaniny. Pozostawimy go do końca naszej pracy.

Następnie przyklejamy motyw.
Wielokrotnie na różnych forach dla miłośników decoupage pisałam o wszechstronności i zaletach kleju colla velo. To najlepszy klej specjalistyczny jaki znam, jednak ma niezaprzeczalną wadę: jest bardzo drogi. Jednak polecam go wszystkim tym, którzy lubią dekorować nietypowe powierzchnie, np.: świece czy tkaniny.

Klejenie wymaga nieco wprawy ze względu na specyfikę powierzchni. Opanowanie tej techniki zajmuje naprawdę niewiele czasu. Polecam następujący sposób przyklejania: Mniej więcej na środku serwetki (od spodu) lekko dotykamy powierzchni woreczka miękkim pędzelkiem umoczonym w kleju. Tak by była tylko mała plamka. Serwetkę przykładamy do tkaniny - w miejscu gdzie znajduje się klej dociskamy serwetkę palcem. Kiedy motyw jest przytwierdzony w jednym punkcie, bierzemy odrobinę kleju na pędzelek i od centrum do zewnątrz tapujemy (uderzamy z góry) pędzelkiem w serwetkę. Takie klejenie trochę trwa, ale ma dwie zalety: 1. jest bardzo dokładne, 2. umożliwia klejenie tylko po serwetce, bez wychodzenia poza obręb motywu.
W przypadku użycia kleju colla velo otrzymamy byszczący motyw, z kolei medium do tkanin dala daje zupełnie matową powierzchnię.

Na koniec – po wyschnięciu pracy zakrywamy motyw papierem do pieczenia i przeprasowujemy żelazkiem ustawionym na niecałe dwie kropki (poniżej 150 stopni C). Zbyt wysoka temperatura powoduje żółknięcie kleju.
W przypadku woreczków spodnią stronę materiału zabezpiecza folia aluminiowa. Jeśli chcemy ozdobić np. ściereczkę radzę prasować ją przez papier do pieczenia ułożony na górze i na dole pracy po to, by nie przykleić jej do deski do prasowania.

Tak zabezpieczone prace można prać w temp. do 40 stopni C.

Zakupy

2009-02-26T18:36:00.002+01:00

Uwielbiam szperać po internetowych zakamarkach. Uwielbiam wyszukiwać miejsca, gdzie można nabyć rozkoszne drobiazgi - prawie bez znaczenia, a jednak tworzące wnętrze na nowo.
Fascynują mnie sklepy z obrusami, tkaninami, naczyniami, dodatkami i ciekawymi przedmiotami - najchętniej takimi, które trzeba własnoręcznie ozdobić.
Staram się kierować rozsądkiem i możliwościami portfela, jednak przychodzą chwile, kiedy zwyczajnie nie potrafię się oprzeć... tak było z kurką - stojakiem na jajka , którą otrzymałam w ostatnim czasie. Oczywiście nie sama, lecz w towarzystwie... amortyzatorów do pralki... - musiałam w końcu uzasadnić sobie w głowie ten jakże mało praktyczny zakup.

Trzeba przyznać, że idealnie pasuje do niewielkich, kuchennych szafeczek, przygotowanych specjalnie do nowej kuchni.
Tymczasem te nocne decu-wypociny, smętnie wiszą na ścianach wśród pospolitych "blek red łajtów" z początków kariery tej fabryki i czekają na swoje właściwe miejsce, pośród innych przedmiotów wyszukanych tu i ówdzie.
Zbieram ukochane drobiazgi sukcesywnie, stopniowo też zapełniam kąt po kącie - przeważnie w myślach, ale też produkując masowo decoupage. Warsztat nie zasypia nigdy i wciąż coś przecieram, naklejam, maluję, lakieruję. Nie mam gdzie tego trzymać, ale liczę na to, że będę mogła od razu wprowadzić się do domu, który wymarzyłam sobie w taki, a nie inny sposób.
Po raz pierwszy od dość dawna wyrwałam z napiętego harmonogramu pół godziny na samotne zakupy. Jestem zadowolona i to bardzo, gdyż niewielkim kosztem udało mi się zdobyć aż dwa zestawy łazienkowe. Schludne i eleganckie - takie lubię! Mimo wielu deseni jakich używam w decu, lubię dla kontrastu otaczać się spokojnymi kolorami i formami. Będą idealnie pasowały do łazienki wyłożonej płytkami w kolorze trawertynu (na parterze) i czarno białymi (na poddaszu).

Pierwsze zetknięcie z decoupage

2009-02-25T22:24:00.002+01:00

Odsłona druga (lub jak kto woli: drugie podejście.)

Kiedy mój różany domek był tylko planem, myślą w głowie, niezagospodarowanym kawałkiem pola z kapustą, a potem zaoranym i obsianym trawą fragmentem pustkowia między różanymi plantacjami... wtedy, właśnie w tamtej chwili narodził się we mnie pomysł. Pomysł niezwykły, niespotykany i całkiem inny od wszystkich dotąd mi znanych. Postanowiłam sama urządzić własny dom.
Co za niezwykła odwaga i jaka buntownicza myśl u kogoś, kto nie miał dotąd żadnego wpływu na styl dwóch poprzednich mieszkań i czuł się w nich dokładnie tak, jakby cały czas stała przy nim... teściowa...
Dość o tym, gdyż ta wszechwpływowa kobieta biegle posługuje się internetem, specjalizując się zwłaszcza w aukcjach "ostatniej chwili" na allegro.
W każdym razie jej wpływ na otoczenie, w którym nadal przebywam, był nie bez znaczenia, przez duże NIE.
Robiłam już w życiu wiele rzeczy: począwszy od szydełkowania, drutów, frywolitek, na odlewach z gipsu i witrażownictwie skończywszy, jednak rzeczy które chciałam mieć były albo za drogie, albo tak nietypowe, że nikt nie był w stanie ich dla mnie wykonać. I wtedy właśnie usłyszałam po raz pierwszy słowo, które zmieniło mi życie, to słowo brzmi: "decoupage".
Ponieważ dość dobrze posługuję się francuskim, od razu skojarzyłam wyraz z odpowiednim czasownikiem: "wycinać". Przecież ja nie lubię wycinać... - pomyślałam, ale brnęłam dalej, wiedziona ciekawością.
I ani nawet nie zdążyłam się obejrzeć, kiedy moje prace zaczęły zbierać przychylne recenzje, a coraz więcej osób zasięgać porad w sprawach technicznych.
Patrząc wstecz mogę powiedzieć, że znów przypadek, który przypadkiem nie był, skierował mnie na drogę, która była jednocześnie powołaniem. Nazwałam to nawet swoją mini-filozofią: pozytywną predestynacja przypadku... ale o tym może innym razem...
A chciałam tylko udekorować swój różany domek, o którym marzyłam przez tyle lat... moje miejsce na ziemi i pod słońcem.

Kafelkarze i cała reszta...

2009-02-24T22:41:00.002+01:00

Wykańczanie mojego różanego domku idzie jak przysłowiowa "krew z nosa". Dziś dowiedziałam się, że kafelkarz którego zatrudniamy, porysował mi czarno-białe retro płytki w łazience na górze. Wyglądają tak, jakby ktoś kazaczoka na nich tańczył i to stepując na "szpilkach".
Jestem wściekła na wszelkich pożal się Boże majstrów, kafelkarzy i innej maści "fachowców", na których jestem (niestety) skazana. Frustrują mnie do granic.
Ów pan kafelkarz winien jest mi więcej, niż moje sprowadzane na zamówienie płytki... Kiedyś, na początku naszej współpracy, zamówił u mnie rozkładaną ikonę i wieszak na ręczniki papierowe. Ikonę wykończyłam złotem, każdą ryskę przeciągnęłam złotą lub srebrną konturówką, przyłożyłam się też do wieszaka, a on wziął oba przedmioty pod pachę i chwalił się potem znajomym, że sam zrobił tą "dekupację".

Nie dostałam nawet zwrotu za materiały.
Samo życie...
Jednak pan i władca zdecydował, że to tylko moja sprawa i postanowił kontynuować współpracę z panem kafelkarzem. Skutki można zobaczyć w łazience na górze. Rysa na rysie, a pan kafelkarz nadal bezkarny...

Kolory

2009-02-23T11:59:00.000+01:00

Każdy przedmiot ma swoją historię. Z każdym związana jest jakaś legenda lub choćby ciekawa opowieść. I mogłabym je snuć w nieskończoność, gdyż każda rzecz która wyszła spod moich palców jest inna.

Bardzo lubię prostotę, lecz nie mogę się oprzeć różom i pastelowym kolorom, które ubarwiają mi świat. Jednak tuż po zakończeniu lakierowania odsyłam je dalej, by przechodziły z rąk do rąk, sobie zostawiając głównie brązy.

Ktoś mi kiedyś powiedział, że brąz to kolor pracoholików i że zbyt wiele go w mojej garderobie ale jak można oprzeć się sepii i wrażeniu wiekowości? Jak można oprzeć się przecierkom, lekko podniszczonym brzegom, kolorom które przywodzą na myśl patynę czasu?

Robiłam ten komplet z wielką radością, ale pudełko z koronką przywodzi mi na myśl głównie smutek. Otrzymała je osoba, w której pokładałam wielkie nadzieje i która pomogła naszej rodzinie, a jednocześnie bardzo nas zawiodła. Dlatego kłębią się w nim dość ambiwalentne odczucia i jak dotąd jest to moja najbardziej mroczna praca.

Pierwsze zetknięcie z decoupage

2009-02-23T11:54:00.000+01:00

Moje pierwsze zetknięcie z decoupage

Zaczęło się niewinnie. Ponad dwadzieścia lat temu, w siermiężnej rzeczywistości PRL, na pustych wtedy półkach (gdzie gościł jedynie ocet i to od czasu do czasu) zobaczyłam coś, co przykuło moją uwagę na tyle, że postanowiłam za wszelką cenę to mieć.
Przebywałam wtedy na wakacjach u rodziny w Gdańsku i dla mnie - nastoletniej smarkuli - ta wizyta była wyprawą do innego wszechświata, innego układu słonecznego, o którym nie miałam zielonego pojęcia. Wtedy właśnie zobaczyłam to cudo, małe coś, co mieściło się w dłoni a kosztowało prawie tyle, ile wynosiło moje kieszonkowe, przeznaczone na cały wyjazd.

To angielskie puzdereczko mam do dziś. Jest moim największym skarbem. Zafascynowało mnie na tyle, że spróbowałam czegoś, o czym nie miałam pojęcia. Dopiero po latach poznałam tajemnicze słowo "decoupage".
Jednak w owych siermiężnych czasach nie było mowy o specjalistycznych preparatach, nie było takich farb i lakierów, a zdobycie kilku pustaków graniczyło z cudem. Dlatego porzuciłam swoje pierwsze próby, by po latach znów wrócić do tego, co mnie tak zaintrygowało.
Moje prace są odbiciem moich fascynacji, zwłaszcza tych z histrii sztuki. Uwielbiam francuskie i angielskie klimaty, ale przetwarzam je na swój sposób.
Tworzę głównie jasne prace. Dużo w nich pastelowych kolorów, ulubionych pasków i elementów scrapbookingu. Często mają "drugie dno", zwykle niewidoczne na fotografiach tło stworzone przy pomocy szblonów i kilku odcieni tego samego koloru.

Nadszarpnięte ręką czasu

2009-02-22T20:56:00.000+01:00

Już kiedyś blogowałam i wciągnęło mnie... może za bardzo. Jednak znów potrzebowałam miejsca, w którym będę mogła dać ujście swoim pasjom, uczuciom i zamiłowaniu do tego co stare, przykurzone i nadszarpnięte duchem czasu...
Lubię zmieniać rzeczywistość, przetwarzać ją, a nawet tworzyć na nowo. Lubię, kiedy spod moich palców wychodzą rzeczy, których nie ma nikt inny. Są tylko moje... od początku do końca... niepowtarzalne i będące odbiciem mojego wewnętrznego świata.