Pokazywanie postów oznaczonych etykietą bielenie. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą bielenie. Pokaż wszystkie posty

poniedziałek, 30 marca 2009

Trochę radosnej twórczości w mroku zimy

Podobno "złej baletnicy szkodzi rąbek u spódnicy", ale światło do fotografowania jest naprawdę fatalne. Podziwiam zdjęcia Magdy z Rustic Home i innych dziewczyn, ale żeby wyjść na dwór musiałabym przeskoczyć cztery piętra z tym całym majdanem. Dlatego zostaję w domu i płaczę nad rozładowanymi bateriami. Żeby uchwycić w miarę nieźle jedną rzecz, muszę użyć paczki akumulatorków.
Cóż - trudno. Jest jak jest i lepiej nie będzie. W końcu przyszły długo oczekiwane cebule i kłącza, które zamówiłam wieki temu. Z opóźnieniem, ale również z przydatnymi gratisami - bylin i cebulowych nigdy dość! Cebule są, a pogody na sadzenie "niet". Zimno, siąpi, wiatr wdziera się pod kurtkę... nawet na budowie spędziłam mniej czasu niż zwykle, bo w ponury nastrój wpędziły mnie zapłakane okna.

Dość długo odnawiałam powłokę tej figurki. Była w tak opłakanym stanie jak dzisiejsza pogoda, z dużą ilością ubytków i liszajami schodzącej farby. Część uszkodzeń zalepiłam, kilka zostawiłam jako znak patyny czasu. Efekt mnie nawet zadowala, choć matowy lakier nie należy do moich ulubionych wykończeń, a praca była trudna, żmudna i długotrwała.

Wpadłam też w manię wybielania, ale póki co nie przekracza to jeszcze rozsądnych granic. Jak zrobić coś z "niczego" pokazują poniższe zdjęcia:



[Zdjęcia surowych przedmiotów pochodzą ze strony www.decoupage.art.pl]

Wreszcie trochę koloru, który teoretycznie powinien osłodzić mi życie.

Pudełko z lawendą stanowi komplet z pojemnikiem na sól, wykonanym ponad rok temu w innej kolorystyce, ale tym samym stylu.


Sekretarzyk, w którym zakochałam się miłością wielką i odwzajemnioną. Jego dekoracja wypłynęła gdzieś z głębi mnie, przywodząc na myśl ulubioną książkę z wczesnego dzieciństwa: "Jadwiga i Jagienka", o któlowej Jadwidze i jej służącej o tym samym imieniu. Kto powiedział, że średniowiecze jest "ciemne"? Tak wiem... Johan Huizinga i jego "Jesień średniowiecza"...

Co z tego, że podobno mroczna, kiedy taka ciekawa i tak mało zbadana? Mam w zanadrzu jeszcze kilka prac nawiązujących do tego okresu, który uwielbiam. Zwłaszcza gotyk płomienisty budzi moje ciepłe uczucia, kiedy to tylko chwila dzieliła sztukę od nazwania jej renesansem.



Na koniec posta klucznik, który ma zawisnąć w przedpokoju, w towarzystwie dwóch dam autorstwa Alfonsa Muchy. Secesja - równie ulubiony okres w dziejach sztuki. Tu potraktowałam motyw z przymrużeniem oka, gdyż w pracach nawiązujących do wspomnianego okresu łatwo popaść w trywializm z jednej, a z drugiej strony w ślepe odwzorowanie.

Praca o bardzo prozaicznej myśli przewodniej... to połączenie kolorów idealnie pasuje do... płytek... a może to płytki dobrałam do dodatków? Z moją planistyczną naturą: i jedno i drugie. Znajomi śmieją się, że już na etapie planowania budynku, wiedziałam jakie kubki zawisną w kuchni. Nie wiedziałam, bo nie miało tam być żadnych wiszących kubków ;)






wtorek, 17 marca 2009

Bielenie Gustawa


Wchodząc na różne blogi i strony internetowe, mam wrażenie, że wszystkich dookoła ogarnęła mania wybielania wszystkiego, co stanie nam na drodze. Wszędobylski styl gustawiański w swej skrajnej postaci otacza nas zewsząd i osacza swoim sterylnym blaskiem. Wyrafinowanym, eleganckim, a jednak dość niepraktycznym i nieprzystępnym.
Tak charakterystyczne (zwłaszcza dla blogów skandynawskich) wybielone wnętrza są z pewnością odpowiednie dla osób samotnych, bezdzietnych małżonków oraz ludzi, którzy odchowali już i wypuścili z gniazda swoje pisklęta. Nie wyobrażam sobie rodziny takiej jak moja - z parką wszędobylskich, acz uroczych bachorków - w przestrzeni poukładnej niczym scena, na której za chwilę rozgrywać się będzie sztuka codziennego życia.
Moje własnoręcznie przerobione krzesła z nową, wysyblimowaną tapicerką, w kilka dni później stały się obrazem nędzy i rozpaczy, z wypisanym na sobie menu z całego tygodnia. I bądź tu człowieku elegancki!


Jednak nawet ja - wielbicielka koloru pod każdą postacią, dałam się uwieść wyszukanej elegancji stonowanych dodatków. Dzieci są już większe, więc przybywa mi możliwości realizacji snutych od dawna planów, uczynienia z niewielkiej chatki, prawdziwego domu. Funkcjonalnego, w pełni odpowiadającego naszym potrzebom i wyrafinowanego zarazem.
To "wyrafinowanie" w naszym przypadku musi mieć swoje granice. Wąż osobisty za każdym razem, gdy rzucę jakimś pomysłem mówi: "Pokaż mi to! Muszę to zobaczyć zanim się zdecyduję." I kiedy tłumaczę, że tego jeszcze nie było, nigdzie nie widziałam podobnego rozwiązania i jestem pierwsza, z reguły przecząco kręci głową. Potem zaczyna się przekonywanie, namawianie, argumentowanie, a na koniec owego -ania okazuje się, że to od początku był jego pomysł niestety...
W czasie budowy przechodziliśmy wiele spięć i chociaż z reguły zupełnie się nie kłócimy, to dochodziło do wymiany zdań: a to na temat niszek w postumencie kominka i w ścianach, a to szprosów w oknach, a innym razem murków w kuchni... Jednak wąż osobisty kilka razy zdołał mnie zaskoczyć... choćby w kwestii profili nadokiennych, urozmaicających architekturę domu. Pół roku przekonywałam go choćby do styropianowych, zupełnie prostych obramowań nad drzwiami i oknami. Aż pewnego dnia odwiedziliśmy firmę specjalizującą się w produkcji tego typu ozdobników i tak się zapalił do tego pomysłu, że zakupiliśmy nawet zworniki nadokienne... oczywiście ściśle wg. jego pomysłu ;)
I łazienka na górze... kto by się spodziewał, że zdoła tak zaszaleć? Czarno-białe retro płytki... [niestety spartolone przez papieża polskiego kafelkarstwa.]
Tak. Stwierdzić należy, że wąż osobisty ma wiele zalet. Jego druga żona będzie miała z niego z pewnścią większy pożytek niż ja, co nie przeszkodzi nam zapewne dobrze się czuć w swoim towarzystwie. Nawet chętnie się z nią zaprzyjaźnię. To takie praktyczne ;) !
Ale wracając do meritum: białe dodatki... Pchli targ zupełnie mnie pod tym względem pochłonął http://pchli.blogspot.com/ . Dla kogoś, kto tak jak ja poszukuje ciekawych dodatków, jest to miejsce idealne pod wieloma względami. Jednak nie poprzestaję na tym: właśnie dotarła do mnie cudowna żardiniera ("zwana przez niektórych korytkiem"), która nie bez przyczyny gości na tak wielu blogach. Zawdzięczam ją Paulinie z Oranżerii http://oranzeria.com/ . Zamówiłam tam równie urocze lustro do przedpokoju - zobaczymy co z tego wyjdzie, gdyż pochodzi z ubiegłorocznej kolekcji.


Przypadkiem w kwiaciarni dostałam dodatki do łazienki - również żardiniery, ale metalowe, które po niewielkich przeróbkach (suchy pędzel + srebrna porporina w płynie) i powieszeniu jedna nad drugą, będą przechowywać zwinięte w rulony ręczniki i drobiazgi kąpielowe.
Do tego mały dzwonek na taras z ptaszkami, kilka uroczych, pasmanteryjnych drobiazgów (np. do poduszek), i parę dodatków które w drodze... uff... to by było na tyle... ostatnio nie mam zbyt wiele czasu, żeby pisać. I codziennie to kiepskie światło do fotografowania - wszystkie zdjęcia wychodzą ponure. (Rano padał nawet śnieg.)
Cóż... sporo się tego nazbierało...